B-Bob, sir KlepMasterKleps, Cpt Kirk Douglas feat. Soulquarian

Cover Time: Desmond Dekker - Israelites

2012-02-17T15:59:00.001+01:00

Od dzisiaj rusza nowy nieregularny cykl dotyczący jak sama nazwa mówi coverów. Niektóre lepsze od oryginału, niektóre są tylko ciekawostką, jedno jest pewne ZeroSiedem się nimi wszystkimi zajmie, bez patrzenia w whosampled ani inne tego typu podobne strony, wszystkie obserwacje wzięte będą wyłącznie z autopsji.

Orginał: Desmond Dekker & The Aces - The Israelites (1969)

Cover: Max Romeo - Israelites (1993)

Muszę przyznać że ciężko mi porównać te dwa utwory do siebie, oby dwa mają dobry vibe, jednak nie sposób przejść obojętnie obok trzeszczącego oldshoolu emanującego z Dekkera. Max Romeo minimalnie zmniejszył tempo utworu, przy tym zachowując charakter. Dziwne jest uczucie kiedy się słyszy najpierw cover, a później dopiero oryginał... Wersja pierwotna brzmi na pierwszy rzut ucha prymitywnie, ale w końcu coverowanie polega na dodawaniu, zmienianiu, ulepszaniu kompozycji kawałka.

Z cyklu „Odrób lekcję dzieciak”: O.C cz. II

2012-02-13T23:26:00.000+01:00

Przyznam się bez bicia,że zaniedbałem sprawę tego cyklu Cpt Kirka. Tekst już od dłuższego czasu leżał na mojej skrzynce, a ja miałem coś dopisać o sztosach Diggin In The Crates, ale obecnie mam zerowe flow na nawijki o nowojorczykach. Dlatego też przed Wami 2 część o O.C która pierwotnie miała być trzecią(ostatnią) bo tutaj otrzymałem gotowy artykuł, prosto do publikacji!. Klepa.

***

O.C oprócz solowych dokonań i działalności w D.I.T.C, udzielał się na wielu mixtape'ach i gościł na bitach wielu producentów. Sprawdźmy co z tego wyszło.

Oto moim zdaniem 10 najlepszych featuringów Omara Credle, just listen (kolejność przypadkowa):

Saukrates feat. Masta Ace & o.C - Rollin

Kanadyjski producent wiedział o co chodzi i zaprosił do kawałka dwóch najlepszych undergroundowych MC lat 90. Podobno pieniądz rządzi światem. Jeśli chcecie wiedzieć czy tak jest w rzeczywistości i co się za tym kryje, to posłuchajcie Rollin. Kawałek pozamiatał Masta niesamowitą zwrotką i jego nieśmiertelnym mottem przewodnim: cash rules everything except me

Marco Polo feat. O.C. - Marquee

Płyta kanadyjskiego producenta mieszkającego w Nowym Jorku- Marco Polo “Port Authority” nieźle namieszała w rapowym świecie i sprawiła, że uważany jest on obecnie za jednego z najlepszych producentów. Podkłady nawiązywały do najlepszych dokonań Premiera i Pete Rocka, lecz wnosiły sporo świeżości i głębi. Nie tylko bity, ale również lista zaproszonych gości do współpracy powala na kolana: O.C, Masta Ace,Ed O.G, Large Professor, Buckshot, Kool G Rap, Sadat X, A.G i kilku innych. Marco Polo zasłynął już w 2004 bitami na „A Long Hot Summer” Masta Ace'a. Wspołpracował z takimi tuzami rapu jak: Heltah Skeltah, Pharoahe monch, Boot Camp Click, Torae, Krs One.

DJ K.O. ft. OC, Torae & Kaze - 3 in the Chamber

Tłuścioch od DJ K.O. Oprócz weterana rap gry - O.C , dwa młode koty - Torae & Kaze. Nic dodać, nic ująć. Just listen.

DJ JS-1 feat OC & PHAROAHE MONCH "RIDICULOUS"

Nie znacie JS-1?Napiszcie 1000 razy w zeszycie: DJ JS-1 - członek legendarnego Rocksteady Crew. JS-1 potrafi skosić słuchaczy oldschoolowym klimatem, błyskotliwością i rozpierduchą godną największemu trzęsieniu ziemi. Tak było też w przypadku „Ridiculous”. O.C & Faraon niszczą track jak Manny swoich przeciwników. Sprawdźcie to koniecznie.

A poniżej remix z udziałem Masta Ace'a. Bardziej funky and dirty.

DJ JS-1 feat O.C „Beyond

Phenomenon speech czyli back to the oldschool. Dobry bit, dobre cuty, które przenoszą nasz w czasy Golden Age. Z pozoru może się wydawać, że O.C nawija bardzo szorstko i prosto. Tylko z pozoru.

DJ JS-1 feat O.C „Life…Word”

Kolejny track obu panów. Członek D.I.T.C. składa hołd Ś.P. Grandmasterowi Roc Raida- członkowi legendarnej grupy The X-Ecutioners

Snowgoons ft. O.C., Reef & Rasco - No Guts No Glory

Ogień! Niemiecka grupa producencka Snowgoons to najlepsza rzecz jaka mogła spotkać naszych zachodnich sąsiadów. Jeszcze lepsza niż brylujący Mario Goetze w Dortmundzie. Oprócz Omara, na tracku także Reef The Lost Cauze z Army of the Pharaons oraz Rasco.

Grooveman Spot ft O.C.- Maintain

Perełka ! Japoński DJ-producent, dla którego tworzenie jazz rapu jest równie ważne jak dla jego rodaków ceremonia parzenia herbaty.

Pete Rock feat O.C „Respect Mine”

Soul Brother #1 i O.C tworzą niezapomniany duet i wychodzą naprzeciw z misją dydaktyczną: uczą szacunku i pokory wobec mistrzów mikrofonu:

Prominent aura dominant moral islamic

Amazing phenomenon like Haley's Comet

(…)And put it together that nigga OC's quite clever

Always and forever no one can do it better

Lord Finesse feat O.C & Krs One - Brainstorm

New York style in da house ! Szalone wersy całej trójki. Lepiej nie zadzierać z tymi kotami, a przestrogą niech będą słowa Finess'a:

You better step to the next man

Cause the greatest soccer player couldn't kick it like Finesse can

Street Smartz feat. Pharoahe Monch & O.C. - Metal Thangz (DJ Ogee Production)

Starzy, dobrzy znajomi znowu razem. Co mogło z tego wyniknąć? Oczywiście klasyczny track, który całkowicie pozamiatał Faraon.

Show & A G feat O C - Land Of The Free

Świetna epka legendarnego duetu z D.I.T.C. Gościnnie O.C, ale tylko w refrenie. Pozycja obowiązkowa dla fanów nowojorskiego stylu.

Crooklyn Dodgers 95 - Return of the Crooklyn Dodgers

Znacie, lubicie, podziwiacie, słuchacie.

A.G. Feat. Gang Starr & O.C &Party Arty - Weed Scented (Produced by DJ Premier)

Najlepszy feat O.C jaki słyszałem. W sumie, wystarczyłoby żebym napisał, że gościnnie występują dwie absolutne legendy muzyki rap-Guru(R.I.P) i O.C, a produkcją zajął się Preemo i to byłaby najkrótsza rekomendacja. Moc wydobywająca się z tego kawałka na stałe osiada w uszach wszystkich słuchaczy.

Absolutnie najlepszy przewodnik dla młodych MC jak składać punche:

O.C., I'll be M.V.P. so envy me

This verse here is better than ya whole CD

Respond to it, anybody I'm begging y'all could do it

I smash any race or creed that wanna get stupid

Cpt Kirk Douglas

"6 Numerów" ze słońcem w tytule by Soulquarian

2012-02-05T13:33:00.001+01:00

Witam!

Dzisiaj następna część cyklu 6 Numerów, tym razem ze słońcem którego ostatnio nie brakuje, ale coś nie grzeje naszej umęczonej planetki, wysłuchajcie tych kilku przyjemnych tracków i pomóżcie mu świecić z większą mocą grzewczą. Za gorącą prośbą fanów ten odcinek będzie pierwszym w którym zasięg muzyki wychodzi poza rap. Enjoi!

6. The Beatles - Here Comes The Sun

Tu mowa o innym słońcu... Szczerze mówiąc to nie wiem na czym polega fenomen Beatlesów, przecież to tylko przyjemna milusia muzyka, nic więcej.

5. Dwele - Detroit Sunrise feat. Monica Blaire & Lloyd Dwayne

Zawsze powtarzałem że neo-soul idealnie smakuje podczas wszelakiej szarugi, jest tym dla uszu czym są kalesony dla nóg...

4. Modestep - Sunlight

Sens słów tego numeru nie jest taki, ale korzystając z zasobów lirycznych, chcę żeby słońce raniło mi oczy, żeby prześwietliło te zmrożone ulice i przyniosło radość, żeby można było wyciągnąć Ray Bany których nie mam z zakurzonej szafy. SŁOŃCE NAPIERDALAJ!

3. J Dilla - Sun In My Face feat. Blu & Jontel

Ten numer jest idealny na słoneczną zimową pogodę, nie ma tu o czym pisać, wszystko jest takie jakie ma być, nic więcej nie potrzeba temu utworowi. Aha, Blu w końcu sprawdzony i muszę powiedzieć że jest prze kotem

2. Sun Ra - Sun Song

Który mieszkaniec Ziemi wiedział więcej o słońcu niż Sun Ra który utrzymywał, że przybył na naszą planetę z Saturna? Kawałek wydaje się, że jest trafną zamianą obrazu grzejącego, spokojnego, niedzielnego słońca na dźwięk. Dzwony + klawisze, ten moment to poezja!

1. Roy Ayers - Everybody Loves The Sunshine

Miodzio, po tej piosence słońce na pewno zaświeci mocniej, kocham ten utwór tak samo jak kocham promienie słoneczne. Uwielbiam ten nostalgiczny vibe i techniczny sznyt instrumentalistów.

"weź to sobie zakoduj jak canal+ / jestem tak gorący, że nie wkładam bluz"

2012-01-29T16:03:00.002+01:00

Nie bylibyśmy sobą gdybyśmy nie zamieścili tego niespodziewanego wydarzenia, tego swoistego światełka nadziei dla truskuli; wywiadu z Wankzem z Dinal Tim, który kilka lat temu zjadł cały rap wraz z kolegami Urbkiem i Mejdejem krążkiem "W Strefie Jarania i W Strefie Rymowania". Warto to zachować dla potomności.

"6 numerów" vol.3, Soulquarian.

2012-01-23T21:28:00.000+01:00

6 numerów A.D. 2011

nie słuchałem wielu rap płyt z tego roku, więc rankingu nie zrobię, mam za to dla Was sześć świetnych numerów prosto z 2011 roku, kolejność dowolna.

DJ Quik - So Compton feat. BlaKKazz K.K.

Quik nagrał zacny krążek w ubiegłym roku, jest luz, jest vibe, jest groove, zyli wszystko co g-funk ma sobą oferować, jednak już to nie jest to samo co kiedyś...

Evidence - The Red Carpet feat. Raekwon & Rass Kass

Na tym zaszczytnym miejscu za pewne wylądowałby "You", ale każdy zna, każdy wie, więc zaszczytne miejsce w rankingu zdobywa nostalgiczny "The Red Carpet", beat prosty, łapiąy za gardło oparty na wokalnych samplach, ale efektowny, zwrotki gości i gospodarza zajebiste, słuchać nie umierać, być może jeszcze sprawdzę "Cats & Dogs"

Reks - This Or That

Podopieczny Statika niestety swoim krążkiem nie zaprezentował nic ponadprzeciętnego, oprócz numerów "25th Hour" i "This Or That" które wyrywają z butów. Dziwi mnie to że raper z takim potencjałem nie może nagra debiutu który będzie się wyróżniał, przecież ma perfekcyjne flow, świetne gry słowne, płynie po tych beatach jak mało kto. Mam nadzieje że jeszcze usłyszę o tym kocurze.

A.$.A.P. Rocky - Peso

Następny pojedynczak z płyty której nie sprawdzałem, w każdym razie jest świeżość, jest atmosfera, jest SWAG. Jaram się tymi wersami chopped n' screwed w refrenie obok wręcz neo-soulowego śpiewu. "Couple A, B, C's, bad bitch double D / Popping E I don't give a F, told you I'm a G"

Common - Ghetto Dreams feat. Nas

Nie chce wspominać o jednym z najgorszych dotychczas wydawnictwie Commona, gdzie Common bawi się w J.Cole'a, ale ten singiel jest mistrzowski. I.D. na beacie, gościnnie sam Nas, to jest prawdziwy rap.

Big K.R.I.T. - R4 Theme Song

"mainstream is cool but in my heart forever underground", chwała bogu za K.R.I.T.A., wreszcie raper który umiejętnie łączy ze sobą te dwa światy, jak jeszcze dodam że sam sobie robi te kozackie beaty, to mogę już na tym zakończyć, jak dla mnie mixtape z którego pochodzi ten joint to wydawnictwo roku. Czekam na legal!

S O U L Q U A R I A N

O „undun” słów kilka od Kirka (+ sir Klepa)

2012-01-12T23:28:00.003+01:00

Nie Nowy Jork, nie Atlanta, nie L.A, a Filadelfia jest obecnie OSTOJĄ muzyki rap. Jednak przypisać filadelfijczyków stricte w kanon rapu byłoby zbrodnią. The Roots to najwspanialszy eklektyzm w muzycznym świecie jaki możemy sobie wyobrazić. Elementy rocka, jazzu, soulu okraszone rapem - przy udziale żywych instrumentów.

Ciężko jest wygłaszać opinię, w momencie kiedy brakuje autorowi obiektywizmu. Przyznam się bez bicia, że mnie owego obiektywizmu brakuje. Brakuje jeśli chodzi o grupę The Roots.

Jestem wielkim fanem filadelfijskiej ekipy już od wielu lat i do tej pory nigdy nie zawiodłem się na ich dokonaniach. A możliwość zobaczenia Rootsów live on stage było swoistym dopełnieniem moich ówczesnych ambicji związanych z kulturą hip-hop i muzyką rap. Nie będę jednak opisywał jak Black Thought i spółka dają czadu na koncertach, lecz przekażę wam kilka moich przemyśleń na temat najnowszego albumu The Roots -„undun”.

Zresztą, ciężko było nie czekać z niecierpliwością na ten album po takich zapowiedziach:

"Chcieliśmy, żeby nasza muzyka miała jednolity temat, ale eksperymentalny charakter" - mówi perkusista grupy, Ahmir "?uestlove" Thompson. - "Chcemy opowiadać historie, które można dopasować do długości albumu, a które jednocześnie będą użyteczne dla słuchaczy. „undun” jest opowieścią o dzieciaku, który staje się przestępcą, ale wcale się nim nie urodził. W przeciwieństwie do postaci Bishopa, którą Tupac stworzył w Juice - nie jest ani ofiarą ani bohaterem. To po prostu dzieciak, który zaczyna kreować otaczającą go rzeczywistość tak, jak mu wygodnie. Ale w gruncie rzeczy czy wszyscy tego nie robimy?"To będzie ciężkie, orkiestrowe brzmienie z mocniejszymi bitami.

Żaden prawdziwy fan rap gry nie mógł narzekać na ubiegłoroczne Mikołajki, albowiem zaserwowano nam prezent nie lada urody. Troszkę minęło czasu odkąd zabrałem się za ocenę „undun”- chciałem nabrać dystansu, pewności swoich racji i stopniowo oswajać się z tym albumem. Jak się okazało te zabiegi były…. zupełnie niepotrzebne. Już po pierwszym przesłuchaniu wiedziałem, że śmiało można „nowe dziecko” filadelfijczyków określić jako masterpiece. I to bez najmniejszego grama przesady.

Wydawało mi się, ze po absolutnym arcydziele jakim było „How I got over” , Rootsi wspięli się już na muzyczny Parnas i nie są w staniu już mnie niczym zaskoczyć, a poza tym, jak wiadomo, po czasie hossy przychodzi bessa. Jak się okazało 6 grudnia 2011 roku, moje obawy były zupełnie bezpodstawne. Rootsi osiadli na mitycznym Parnasie na dłużej i nigdzie niżej się nie wybierają. Uzyskali poziom wręcz nieosiągalny dla większości artystów tej sceny. Rootsi znaleźli swoją drogę, podążają nią konsekwentnie i za każdym razem zaskakują nas nowymi rozwiązaniami- jak w przypadku „undun” pomysł z koncept albumem.

„undun” to pierwszy w historii zespołu konceptualny album. To egzystencjalna opowieść o krótkim życiu Redforda Stephensa (1974-1999). Narratorem płyty jest zmarły już bohater dokonujący analizy najważniejszych w swoim minionym życiu momentów, które doprowadziły do jego tragicznego końca. Jego historia jest opowiadana wieloma głosami co jeszcze bardziej dodaje jej kolorytu i wyrazistości.

„undun” to najwspanialszy garnitur, w którym wszystkie elementy są uszyte na miarę, a każdy element decyduje o całości wykonania.

Za produkcję i drumy odpowiada oczywiście: Questlove, klawisze: Kamal Gray i James Poyser, perkusja: F. Knuckles, gitara: Captain Kirk, saksofon: Damon Bryson, bas: Mark Kelly.

Świetna, soczysta muzyka, która rewelacyjnie dopasowuje się tempem i klimatem do aktualnie opowiadanej historii.

Warstwa liryczna to oczywiście Black Thought, który kolejny raz udowadnia, że jest jednym z najlepszych mistrzów mikrofonu, a przy tym potrafi wciąż zaskakiwać, jak np. niesamowitą energią i pasją w „One Time”(najlepszy kawałek na płycie!). Jeśli chodzi o gości, to nie możemy narzekać : oprócz Dice Raw'a, P.O.R.N'a czy Truck North'a, mamy również Phonte(niszczy w „One Time”), Bilala czy Big K.R.I.T'a. Wszyscy w świetnej formie, poza tym znakomicie wpisują się w elementy układanki „undun”.

Tak jak wcześniej pisałem-„undun” to masterpiece w najczystszej postaci.

Spójny, przemyślany, pełen pasji i ze świetnym klimatem.

Najlepsze kawałki: „Make My”, „One Time”, „Tip the Scale”,

Ocena Kirka Douglasa : 8.5/10

Cpt KIRK

Ocena sir KlepMaster Klepsa :

Pisanie o The Roots crew jest banalne. Ileż razy można czytać o tym,że KORZENIE wydali kolejny świetny album, to już jest zwyczajnie nudne!! Kiedyś mówiło się, że Redman to raper bez słabych momentów w dyskografii, dzisiaj na placu boju pozostali Black Thought i spółka. Pieprzone dziesięć (jedenaście jeśli liczyć "Wake Up" z Johnem Legendem) wydawnictw od debitu - "Organix", a było to jeszcze przed naszą erę, w 1993 roku i filadelfijczycy pierwszy raz wydają koncept. Kurwa, ile jest jeszcze idei w głowach Rootsów skoro po 100miliardach godzin muzyki mają kolejny pomysł na płytę,kolejną formę.

Nie mam zamiaru powielać Cpt Kirka, to fakty, niepodważalne. Są dope, byli dope i będą dope, aż porzyg wchodzi w grę.

"Rootsi osiągneli absolutne mistrzostwo w robieniu piosenek" - pisałem kiedyś tam o How I Got Over. Tutaj Questlove, klawisze: Kamal Gray i Jame...(patrz w reckę Kapitana), bronią mistrzostwa wpisując je w historię opowiedzianą od A do Z. Jednak brakuje mi na "undun" trochę mocy. LP należy słuchać od początku do końca, na raz, a przy poprzedniku (HIGO) wrzucenie losowego numeru na boombox jest jebnięciem samo w sobie.

To tak: 3 pkt za to, że jesteś Roots, 2 za kolejny, "inny" album po dziewięciu/dziesięciu poprzednich, 4 za "undun", minus punkt za uspokojenie już i tak perfekcyjnie wyważonego HIGO. Wynik: 8/10, chyba,że ja jeszcze wszystkiego tu nie rozumiem.

Pozwolę sobie ukoronować wpis wrzutem z tablicy Szymona G.(i tu 10/10)

"kto nie zna Pana po lewej ten pała!"

Wyjaśnione.

Sir Klepa

Z cyklu „Zapomniani a szkoda” : Fela Kuti. Muzyka, to broń przyszłości.

2012-01-09T15:39:00.001+01:00

Czytajcie uważnie, bo o takich ludziach jak bohater dzisiejszego cyklu, trzeba coś wiedzieć i pamiętać zawsze. Tego nie znajdziesz na Grouponie , ale z pewnością takie smaki to tylko na ZeroSiedem!

Będzie to prawdziwy powrót do korzeni, tam gdzie wszystko się zaczęło - do Afryki. Konkretnie do Nigerii.

Właśnie w tym najludniejszym na kontynencie afrykańskim państwie, w 1938 roku przyszedł na świat Fela Kuti, a właściwie Olufela Olusegun Oludotun Ransome-Kuti.

Powiedzieć, że Fela Kuti był muzykiem, to tak jakby Jordana nazwać tylko koszykarzem.

Kuti to wojownik, więzień sumienia, u którego muzyka była najwspanialszym narzędziem.

Fela pochodził ze stosunkowo majętnej rodziny nigeryjskiego pastora i dyrektora lokalnej szkoły. Matka walczyła z kolonializmem i szerzyła w nigeryjskim społeczeństwie feminizm, a bracia parali się dochodowym fachem lekarzy. W 1958 roku ich los podzielić miał i Fela, którego wysłano do Londynu na studia medyczne. Jednak duch w nim był dziki i nieokiełznany, zbuntował się i postanowił zająć się saksofonem i trąbką. Fascynował go wówczas jazz i muzyka afrykańska, ale prawdziwej iluminacji doznał podczas pobytu w Ghanie w 1967 roku. Wtedy na bazie różnych brzmień i inspiracji stworzył nurt, który nazwał afrobeatem, jeden z najbardziej wpływowych we współczesnej czarnej muzyce.

Pierwszym bandem w życiu Feli(przyłączył się do nich w roli wokalisty), był band Koola Lobitos-łączył jazz ze stylem highlife, pochodzącym z Ghany, zachodnioafrykańskim gatunkiem muzycznym opartym na iście bigbandowych dźwiękach dęciaków i przekomarzających się gitarach. Podczas współpracy z bandem, Kuti rozwinął swój własny, niepowtarzalny styl, który opisał jako highlife-jazz.

W 1963 roku Fela wrócił na Czarny Ląd, by wybrać się w podróż po całym zachodzie kontynentu w poszukiwaniu nowych muzycznych formuł. Zawitał też na krótko do USA, gdzie nawiązał kontakty z Czarnymi Panterami.

W 1968 roku Kuti zapowiedział nadejście afrobeatu, który Fela promował na 10-miesięcznym tournée po całych Stanach Zjednoczonych. Z USA wyjechał również bardzo zainspirowany amerykańskim jazzem.

Po powrocie do rodzimego Lagosu, miał nie tylko doskonały pomysł na swoje muzyczne emploi, ale i mocno ugruntowane poglądy polityczne.

Otworzył nightclub- the Shrine, a swój band przemianował na Nigeria'70 i zamiast o miłości, zaczął śpiewać o kwestiach społecznych, ekonomicznych i politycznych. Sam też zmienił drugie imię, które uznał za niewolnicze i mało reprezentatywne dla rewolucjonisty z krwi i kości. Ransome stał się Anikulapo, a więc "tym, który w sakiewce nosi śmierć".

A że ambicje miał tytaniczne, zaczął też śpiewać w pidżinowym angielskim, języku, który rozumiała cała Afryka.

Jego zespoły tradycyjnie obejmowały ogromny line-up składający się z wielu śpiewaków, tancerzy, saksofonistów liczne, trębaczy, bębniarzy, perkusistów, oraz oczywiście, wielu gitarzystów mieszających afrykańskie rytmy oraz jazz z upolitycznionymi tekstami piosenek. Jego muzyka była skomplikowana.

Teksty były ostre, pełne antyrządowych i antysystemowych przekonań, co oczywiście nie podobało się ówczesnej władzy.

To jednak nie koniec. Fela założył Republikę Kalakuty (w suahilli "kalakuta" oznacza tyle, co "łajdacka"), komunę będącą zarazem domem dla jego rodziny i członków ale również studiem nagraniowym oraz darmowym szpitalem, niosącym medyczną pomoc co uboższym mieszkańcom Lagosu.

Jak można się domyślić, rząd Nigerii nie patrzył na to wszystko przychylnym okiem, jednak nie zrobił nic, do momentu kiedy Fela przegiął już bardzo serio, ogłaszając swoją posiadłość enklawą niezależną od nigeryjskich władz i nagrywając wielce popularny wśród ludu, a znienawidzony przez establishment przebój "Zombie" (1976), w którym słowami :

"Zombie no go walk unless you tell am to walk"

Przyrównywał rodzimą armię do zastępu żywych trupów, ślepo wykonujących rozkazy rządu. Nabroił. 18 lutego 1977 roku żołnierze wkroczyli do Kalakuty i ją spalili. W trakcie akcji zginęła matka Felego. Wypadła z okna płonącego budynku. Nie złamało to jednak duchowego przywódcę Nigeryjczyków.

Muzycznie też nie było grzecznie. Zaczęło się od niesławnego koncertu w Akrze, gdzie w trakcie wykonywania "Zombie" wybuchły zamieszki, wskutek których Kutiemu zabroniono wjazdu do Ghany, a skończyło się w Berlinie, na tamtejszym festiwalu jazzowym, gdzie Felę opuścił cały zespół, zbulwersowany plotką, że dochód z występu chciał przywłaszczyć lider, na konto swojej kampanii prezydenckiej.

Po powrocie do Lagosu Fela momentalnie założył nowy zespół - Egypt'80 - z którym nadal jeździł w trasy i nagrywał. Wśród nowych nagrań znalazł się kolejny atak wymierzony w lokalny establishment, 25-minutowy song zatytułowany "I.T.T.", w którym nazwę International Telegraph and Telecommunications, firmy kierowanej przez wiceprezydenta Nigerii, Moshooda Abiolę, przeinaczał na International Thief-Thief. Jak widać, Fela Kuti posuwał się w swojej krytyce rządu daleko.

Kuti kontynuował krytykę rządu Nigerii. Kiedy ludzie wrócili do władzy w 1979 roku, Kuti założył swoją własną partię polityczną - MOP (Movement of the People-Ruch Ludowy).Wojsko powróciło do władzy w 1983 roku i w ciągu roku Kuti został skazany na pięć lat więzienia za przemyt fałszywej waluty, którą miał wyciągnąć ze swojego brytyjskiego konta bankowego

Amnesty International rozpoczęła kampanię na rzecz jego uwolnienia i wielu fanów jego muzyki z całego świata kontaktowało się z Amnesty International, aby dowiedzieć się, jak mogą pomóc.

Istniały istotne przesłanki, wskazujące na polityczne motywy jego aresztowania i uwięzienia. Szef sztabu, brygadier Tunde Idiagbon, zapewnił, że rząd dopilnuje, aby Fela spędził w więzieniu długi czas, stwierdzając: „mam nadzieję, że zgnije w więzieniu.” Ponadto twierdzono, że ważni świadkowie obrony, w tym pracownicy służb celnych, nie zostali dopuszczeni do zeznawania podczas rozprawy Feli.

Amnesty International rozpoczęła kampanię na rzecz uwolnienia Feli, podejrzewając, że jego proces nie był sprawiedliwy, a jego uwięzienie wynikało raczej z pokojowych działań w sferze polityki, a nie z popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa.

Fela został zwolniony z więzienia w 1986 roku i tego samego roku zagrał serię koncertów na rzecz Amnesty International w Stanach Zjednoczonych.

Kuti to jeden z najbardziej kontrowersyjnych muzyków w historii całej muzyki. Kompozytor, trębacz, saksofonista, klawiszowiec, bandleader, ale również polityczny rewolucjonista. Mimo tego, że przez cały czas był oczerniany, prześladowany, a nawet pozbawiony wolności- nie ustępował w walce o prawa człowieka. Praktycznie wszystkie jego nagrania są zdominowane przez wydarzenia polityczne i dyskusje oparte na panafrykaniźmie.

Jego muzyka i koncerty, przepełnione eklektyzmem, energią i ogromną charyzmą, stanowiły swoisty magnez. Przyciągały ogromne tłumy ludzi na koncerty, także poza Afryką.

Fela Kuti dał się poznać jako wielki oryginał - multiinstrumentalista, kompozytor, działacz na rzecz praw człowieka, wichrzyciel znienawidzony przez skorumpowanych nigeryjskich polityków, krytyk wojskowej dyktatury. Gdy zmarł na wskutek komplikacji wywołanych przez AIDS w 1997 roku, za jego trumną podążały dziesiątki tysięcy ludzi, a artyści i dyplomaci z całego świata złożyli swe kondolencje.

Ps1.dokument "Fela Kuti. Muzyka to broń przyszłości" jest filmowym portretem "Czarnego Prezydenta", zrealizowanym na rok przed jego śmiercią, sprawdźcie jeśli macie możliwość.

Ps2.absolutny mistrz bitmejkingu -Pete Rock- był pod wielkim wrażeniem dokonań Feli.

Zsamplował nawet jeden z jego utworów:

ps3. Może ktoś z was skojarzył tytułowe foto tego cyklu z pewną okładką płyty(jeśli ktoś skojarzył to szacunek dla niego!) :

Tak, tak. To okładka do płyty Miles'a Davisa - TuTu

Kirk Douglas

NBA - "Where amazing happens" by Cpt Kirk.

2011-12-25T19:11:00.002+01:00

Wielkimi krokami zbliża się rozpoczęcie sezonu NBA. Wiadomość o zakończeniu lockoutu uradowała mnie równie mocno jak hustlerka z litrowym Jackiem Danielsem i gorącą Azjatką w każdy sobotni wieczór. Posłuchajcie 5 kawałków, które najbardziej kojarzą mi się z basketem:

Kurtis Blow - Basketball

Chyba nie sądziliście, że przepadnie taki numer w mojej głowie? O samym Kurtisie napiszę wam jeszcze parę słów w przyszłości, ale krótko mówiąc-legenda tej sceny. Legendarny track, który później zeszmacił Jermain Dupri ustami Lil Bow Wowa( nawet nie sięgajcie po tą wersję bo naślę na was Rycha z Poznania i będzie wiedział co z wami zrobić).

B-Real, Coolio, Method Man, LL Cool J And Busta Rhymes - Hit Em High (The Monstars' Anthem)

Great collabo. Soundtrack do Kosmicznego Meczu z “Nr 23” w roli głównej. Dobry klip, różne style, zajebiste punche uczestników i LL, który niszczy wszystkich.

Public Enemy - He got game

Specjalnym fanem ekipy Chucka D nigdy nie byłem, ale tego nagrania nie sposób nie kochać. Oczywiście ten dope track jest uzupełnieniem świetnego filmu Spike'a Lee. Pamiętacie one on one Denzela z Ray'em Allenem???no właśnie.

Ciekawostka: Podobno Spike Lee chciał, żeby obaj zagrali „na serio” w tej sceie, a oni właśnie tak zrobili. Końcowy wynik jest prawdziwy.

Juelz Santana & Just Blaze

Dobry banger produkcji Just Blaze'a, napawający energią i motywacją do działania. Okazuje się, że nawet średni raper Santana może nagrać coś co wywala z butów. A dlaczego kojarzy mi się z koszykówką? To proste. Właśnie dlatego:

Trzeba przyznać, że jeśli chodzi o reklamy sportowych ciuchów, to Nike nie ma sobie równych.

Kurupt - On site

Nie mogłem przegapić mojego człowieka z Cali. Kawałek był też na którymś z AND1 Mixtape'ów. Kocham ten zachodni sznyt Young Gottiego. Sprawdźcie „On site” podczas gry bo naprawdę daje większego kopa niż melanż z ekipą ZeroSiedem.

+ na koniec bonus:

Tak, tak. Ten motyw jest ściślej związany z koszem niż Massey ze swoją chustą na głowie. Pamiętam go jeszcze z czasów dynastii Jordana i NBA na TVP2.

No i oczywiście nieśmiertelne intro Bullsów:

Ok, niech stracę. Jeszcze jeden bonus:

Hurt 'em Bad - NBA Rap

Absolutny klasyk. Nie znać tego kawałka to jak nie potrafić zrobić dwutaktu.

stay tuned

Cpt Kirk Douglas

Kolędy i pastorałki.

2011-12-22T19:47:00.001+01:00

Ho! Ho! Ho! Jako, że święta to ewidentny czas pełnej hustlerki, melanżów przy suto zastawionym stole i katowania gramofonów, kartel ZeroSiedem przygotował dla was listę rap songów związanych z aura świąt.

COLD CHILLIN' CHRISTMAS-JUICE CREW ALL-STARS

Legendarna grupa Juice Crew składa wam życzenia i to w najlepszy sposób. Big Daddy Kane, Marley Marl, Roxane Shante, Mc Shan i inni. Klasyka.

Dogg Pound Gangstaz Crew - Santa Claus Goes Straight To the Ghetto

Gangsterzy rodem z Californii także obchodzą święta. Sprawdźcie jak nawijają Snoop, Daz, Bad A$$, Tray Dee i oczywiście na zawsze pamiętany Nate Dogg. No i ta niesamowita linia basu!!!!

Kawałek wyszedł na płycie Christmas on Death Row. Suge Knight chciał trochę ocieplić wizerunek swojej wytwórni tym albumem.

Tha Dogg Pound - I wish

Nie mam pytań. Chyba jeden z najlepszych tracków o tematyce Xmas w ogóle.

Dat Nigga Daz i Kurupt sprawią, że nawet wigilijny karp zacznie jechać na wolnym stylu.

Kurtis blow - Christmas Rappin

Absolutna klasyka i stały element każdych świąt prawdziwego hustlera. Jeśli chcecie przeżyć świąteczny czas w stylu funky to słuchajcie tego numeru Apostoła Rapu.

James Brown - Please Come Home For Christmas

Jeśli w swoim krwioobiegu macie funk tak jak my, to do kogo nie uderzyć po kolędę jak nie do samego Jamesa Browna? No właśnie. Ten człowiek sprawi, że zimową aurę zza okna będziecie postrzegać jak gorący piasek w słonecznej Californii.

RUN DMC - Christmas in Hollis

Klasyka świątecznych kawałków z przestrogą, aby nigdy nie okradać św. Mikołaja :

“'But he left his driver's wallet smack dead on the lawn

I picket the wallet up then I took a pause

Took out the license and it cold said "Santa Claus"

(…)

But I'd never steal from Santa, cause that ain't right”

Eazy E - Merry Motherfuckin' Christmas

Lider N.W.A w “lekko” niemoralnej wersji popularnej kolędy.

The Treacherous Three & Doug E Fresh - Santa's Rap

Właśnie tak powinien nawijać Mikołaj z dziećmi rozdając prezenty. Klip z legendarnego filmu Beat Street ( sprawdźcie go ).

"Z głowy" - opowieść hustlera o hustlerce.

2011-12-19T20:26:00.001+01:00

Dzień dobry.

Jesteśmy poważni. Zaczesujemy grzywkę na bok, ubieramy marynarkę, płaszcz i śmigamy do pobliskiej galerii sztuki. Kirk Douglas nie tak dawno uraczył was wpisem o członku nowojorskiej bohemy, tekstem który "pchnął" mnie do napisania paru słów o prozaiku, dramaturgu, scenarzyście, pisarzu, o Januszu Głowackim, tak żeby nasz blog stał się bardziej "ę ą". Właściwie skupię się na pozycji "Z głowy", którą to udało mi się dorwać na allegro z rok, może dwa lata temu. Polecam taką formę nabywania książek, często można znaleźć interesujący stuff za grosze.

Nie ukrywam, że zainteresowałem się postacią pana Janusza po rekomendacji na "Jak jesteś stewardessą to pozdrów nasze ego tam", gdzie Ras i Ment XXL określili współscenarzystą "Rejsu" (tak, tak!) jako "ulubioną inspirację pozamuzyczną".

"Z głowy" to doskonała okazja by rozpocząć przygodę z ur. w 1938r. autorem takich tytułow jak: Nowy taniec la-ba-da, My sweet Raskolnikow, Moc truchleje, Ostatni cieć, gdzie Głowacki w ironiczny, często podlany sarkazmem sposób, prowadzi nas przez różne etapy swojego życia, nie stroniąc przy tym od dobrego dowcipu i celnej puenty. Mamy tu więc do czynienia ze zbiorem opowiadań autobiograficznych z których to dowiemy się o tym jak się żyło i jak żyli artyści za komuny ,i czy rzeczywiście "środowisko" pijało wódkę w ilościach prawdziwego studenta, może zdziwić ilość bardziej lub mniej znanych postaci przewijających się w życiu "Głowy" (np. Himilsbach, Wajda czy Danny Boyle - reżyser choćby kontrowersyjnego "Trainspottingu"). Poczytamy też o epizodach z kobietami - wiadomo -, a jak o kobietach to i także o córce oraz matce Głowackiego. Będąc przy kobietach pozwolę sobie trochę zacytować Pana Janka, tak dla zachęty i pragnę nadmienić, iż nie był męskim szowinistą,chyba.

"...Tak samo jest z mieszkaniem, mimo okien. Na dłuższą metę samemu trudno, więc się kogoś wpuszcza. Kobietę na przykład. I jest chwila ulgi. Ale potem już nie można tego tłoku wytrzymać, się ją wyprowadza i znów można żyć. I potem od nowa. Nie ma wyjścia."

"...Ktoś idzie sobie na przykład ulicą, widzi faceta, który rzyga, i mówi: "Całkowicie się z panem zgadzam". Tyle,że polski egzystencjalizm traci czystość, bo się zawsze troszkę politycznie kojarzy. Brodski odradzał mi wymianę kobiet. Bo po trzech latach wszystko jest tak samo, tyle że przybywa rachunków na biuru. Ale wymieniał."

I tutaj genialne, niezwykle na czasie spostrzeżenie (jedno z wielu), tym razem nie o Paniach, ale w rozdziale o córce:

"Bez zdjęć nie ma rozmowy. Same słowa już są do niczego. Czytelnicy tabloidów nie chcą słów. Chcą krwi i mięsa, słowa mają gdzieś. ZWŁASZCZA ŻE NIE KAŻDY CZYTELNIK UMIE CZYTAĆ"

Dziwić może fakt, iż Janusz Głowacki osiągnął większy sukces w Ameryce niż w Polsce, gdzie mieszka już od grudnia 1981 roku w Nowym Jorku (mieście, które najlepiej zna kolega Jacek Sz.). Amerykanie docenili takie dramaty Głowackiego jak: Polowanie na karaluchy, Antygona w Nowym Jorku oraz Czwarta siostra. A talent naszego rodaka "obdarowali" prestiżowymi nagrodami literackimi, m.in.: American Theatre Critics Association Award, 1987, John S. Guggenheim Award, 1987,Hollywood Drama-Logue Critics Award, 1987, National Endowment for the Arts, 1988.

Na łamach "Z głowy" oczywiście będziemy mieli okazję poczytać o tych naszych "przyjaciołach" z USA:

"Zaraz po aferze Moniki Lewinsky bardzo popularna nowojorska popołudniówka wydrukowała listę najobrzydliwszych postaci XX wieku. Na pierwszym miejscu był Hitler, na drugim Bill Clinton, a na trzecim Stalin, Na piątym Mengele, na szóstym przycupnęła Hillary Clinton, Siódmy był Saddam Husajn, a ósmy Adolf Eichmann. Dwudziestkę zamykał Kuba Rozpruwacz. ..."

Nic tak naprawdę nie jest czarne albo białe:

"Wracając późno, musiałem uważać, żeby nie nadepnąć na znajome ekspedientki z pobliskiego McDonalds`a leżące na podłodze z uśmiechem ulgi i sterczącą spomiędzy ud strzykawką".

Myślę, że te kilka powyższych zdań z omawianego wydawnictwa zachęci każdą oczytaną, kumatą głowę do sięgnięcia po "Z głowy", a potem może i do pozostałych pozycji.

Jeżeli jesteś fanem sagi zmierzch to stanowczo odradzam; nie ma już dla Ciebie ratunku i nie masz prawa czytać ZeroSiedem.

sir Klepa

"6 numerów" vol.2

2011-12-13T18:49:00.001+01:00

6 niemoralnych numerów.

O tym że muzycy lubią sobie poświntuszyć wiemy nie od dzisiaj,mam dla was 6 świetnych tego przykładów, rozkoszujcie się artyzmem.

6. Nas – Dr. Knockboot

Nawet Nas ma coś do powiedzenia na te tematy, tym razem jako Dr. „Pukaczdup”, radzi jak i kogo „zadowalać”, a to wszystko jest okraszone dosyć efektownym ale marnym beatem, jednak tutaj liczy się koncept.

5. DJ Quik - Sweet Black Pussy

Kawałek z najlepszej płyty na letnie południa kiedy nie chce się myśleć o sensie życia. Chyba nie muszę mówić o czym opowiada, czym się wyróżnia spośród innych? Niesamowicie soczystym, funkowym, spalonym przez słońce beatem i równie niesamowitym ekspresyjnym rapem Quika.

4. Tha Dogg Pound - If We All Fuck feat. Snoop Doggy Dogg

Wyluzowany numer, Panowie nawijają w nim swoim leniwym flow o swoich grupowych orgiach. Beat jest dosyć monotonny, ale to dobrze, pasuje do pornograficznego klimatu.

3. 2Live Crew – Me So Horny

Jest pewien zespół w tej grze który nie ma nic do zaoferowania poza świńskimi historyjkami, a nazywa się 2Live Crew! W 89 nie było brudnego południa, ale było Miami Bass które kładło podwaliny pod dzisiejszy mainstream. Delektujcie się wysublimowanym tekstem napalonych chłopaków.

2. Too $hort – Freaky Tales

Jeśli chodzi o $horta to musiałbym przytoczyć całą dyskografie, ten numer jest jakby streszczeniem jego przygód z panienkami. „I met this tender, her name was Lori / A X-rated movie wouldn't tell her story”, I tak przez ponad 9 minut. Uwielbiam te esencjonalne klapki, uderzające kijeczki (nie wiem jak nazwać to pyk pyk pyk).

1. Snoop Doggy Dogg - Ain't No Fun (If The Homies Can't Have None) feat. 213, Kurupt

Rozkoszujcie się świńskimi wersami okraszonymi pierwszej klasy g-funkiem, wydaje mi się że nie ma lepszych w świntuszeniu niż Dogg Pound Gangstaz. "And if you can't fuck, that day, baby / Just lay back, and open your mouth" te wersy śpiewane przez Ś.P. Nate Dogga mówią wszystko. Uwielbiam ten numer! Muzycznie świetny, treściowo zabawny. Palce lizać

Soulquarian

Z cyklu: Dzieciaku odrób lekcję: O.C cz.I by Cpt Douglas

2011-12-11T23:03:00.004+01:00

“Hip Hop is somethin you live....rap is somethin you do”

Nas, Biggie, Hova-można się zgadzać lub nie, ale w swoim czasie każdego z nich uważano za króla nowojorskiej sceny rapowej. Ok, a jak się sprawy miały jeśli chodzi o podziemie? Jak dla mnie, scena „independent” miała również takich asów, którzy w latach 90tych całkowicie pozamiatały rapowy underground- O.C oraz Masta Ace.

Celowo zaliczyłem tych typów do podziemia, ponieważ mimo tego, że mieli kontrakty z poważnymi labelami( jak np. O.C swego czasu z Wild Pitch), to nie odnieśli aż tak wielkiego sukcesu komercyjnego jak reszta. Nie oznacza to oczywiście, że jakościowo odbiegali od innych artystów-wręcz przeciwnie.

W tej edycji „Dzieciaku odrób lekcję” skupię się na byłym członku formacji Diggin' in the Crates- O.C, jednym z najbardziej underrated raperów w historii tej muzyki.

Omar Credle przyszedł na świat w 1973 roku, na Brooklynie. Zadebiutował już w 1991 roku, w kawałku „Fudge Pudge” legendarnej grupy Organized Konfusion, którą tworzyli Pharoahe Monch i Prince Po( swoją drogą sprawdźcie teledysk do tego kawałka ze względu na fryzurę Faraona i sylwetkę Omara!).Później był jeszcze feat u Mc Searcha w remixie numeru „Back to the Grill” (sprawdźcie to także ze względu na wersy młodziutkiego Nasa ). Dobre nagrywki Omara zaowocowały kontraktem z legendarnym dla „Złotej Ery” labelem Wild Pitch, który skupiał już w swoich szeregach takich artystów jak Gang Starr czy Ultramagnetic Mc's. Debiutancki album z 1994 roku „Word…Life” spotkał się z uznaniem zarówno fanów, jak i krytyków, do dziś jest uwielbiany w rapowych kręgach. Stawia się go na równi z takimi albumami jak: Ready to Die Biggiego , The Sun Rises in the East Jeru the Damaja, Reasonable Doubt Jay-Z a nawet Illmatic Nasa.

Word…Life to jeden z najlepszych debiutów solowych w historii muzyki rap. To kwintesencja ciężkiego, nowojorskiego brzmienia ostatniej dekady XX wieku. Słuchacze mogą delektować się znakomitymi storytellingami i obrazami, które O.C serwuje w bardzo płynny sposób. Za produkcję odpowiadali Organized Confusion, Buckwild czy Lord Finesse, a na single wybrano takie kawałki jak:

„Born 2 live”

oraz „Time's up”

O ile w przypadku Nasira Jonesa można powiedzieć, że dopadł go mały syndrom drugiej płyty, ponieważ kolejne albumy (choć niektóre bardzo dobre) nigdy nie osiągnęły poziomu genialnego Illmatica, to w przypadku O.C o owym syndromie nie było mowy.

O.C nie spoczął na laurach i w 1997 roku nagrał jeden z najznakomitszych albumów w muzyce rap - „Jewelz”. Za produkcję krążka wzięli się kumple z D.I.T.C- Buckwild, Showbiz, Lord Finesse, a także Dj Premier(sprawdźcie „My world”), Dj Ogee oraz Mr Walt z Da Beatminerz. Co ważniejsze każdy z nich był w życiowej formie. Niektóre podkłady nie były już tak ciężkie i surowe jak na „Word…Life”. Ma to związek z faktem, iż O.C chciał dotrzeć tą płytą do szerszej publiczności, stąd takie kawałki jak: „Far from yours”, czy oparty na znanym motywie z piosenki Sugarhill Gang -„8th wonder” - Dangerous:

Poznajecie kto pojawił się na featuringu? Tak, tak. To sam Big L, który także należał do D.I.T.C.

Obaj MC niszczą w tym kawałku i pokazują kto tak naprawdę rządzi w tej grze. Takie punche jak te poniżej mówią same za siebie i na długo pozostają w głowach słuchaczy:

„Fly like a Testarossa, my God

Do not attempt to diss me and my squad

Diggin in the Crates crew click my brother

I'm on the mic, Big L is on the other..”(O.C)

“I be that smooth cat you never seen rollin with clowns

One of the few from Uptown that's holdin it down

Hoes is on me like I'm welfare, even rich ones

that live in Bel Air, is this Big L yeah, hell yeah”(Big L)

“You can't fuck with the place cause we just too hot

So all that mess you pop I suggest you stop..”(Big L)

Na single wybrano “Far from yours” oraz “Can't go wrong”. W “Far from yours” O.C po raz kolejny wyjaśnia, że większość raperów może mu czyścić co najwyżej buty:

“I was assigned to Earth, on a mission

To spread worldwide my glorious compositions…”

czy

“From fans to enemies I'm the antidote and remedy

I'ma philosophize, analyze, no question

If I die I'ma return like Jesus' resurrection”

Całą płytę można słuchać i słuchać. O.C bawi się różnymi stylami. Tematyka na „Jewelz” przypomina prawdziwy wachlarz. Mamy tutaj szeroką gamę zagadnień od metafory wojny, po opowieści pełne abstrakcji czy też historię tajemniczej kobiety.

Niestety klasyki nowojorskiego rapera nie szły w parze z komercyjnym sukcesem.

Kolejny album „Bon apetit” ukazał się w 2001 roku. Wiele osób zarzuca tej płycie wtórność i pójście w komercję. Powiem wam, że życzyłbym sobie w dzisiejszym mainstreamie tylko takich płyt. Ok, płyta nie zamiata tak jak poprzednie albumy( które zawiesiły niesamowicie bardzo wysoko poprzeczkę), ale zdecydowanie nie można mówić, że jest to słaba płyta. Przede wszystkim jest zupełnie inna stylistycznie. Wciąż stoi na bardzo wysokim poziomie, nieosiągalnym dla wielu raperów( szczególnie tych „dzisiejszych” ).

Większością produkcji zajął się Buckwild. Jeden bit dołożył Lord Finesse, dwa Ahmed. Tradycyjnie O.C ograniczył gościnne występy na jego albumach do absolutnego minimum. Wśród wyróżnionych znaleźli się przede wszystkim A.G, The Ghetto Dwellaz oraz Jay-Z. Ciekawostką jest, że Buckwild zsamplował Krzesimira Dębskiego w utworze „Utmost”( oczywiście znamy ten podkład również z innego nagrania )

Jak Credle wspominał w wywiadzie, tym albumem chciał przywrócić elementy funku i soulu do rapu(stąd bity są „wygładzone” w porównaniu do „Word…Life”). Raper stwierdził, że jest przekonany iż album stanowi punkt wyjścia dla stylu, który potem na szeroką skalę wypromowali Jay-Z i Kanye West. Credle tym zabiegiem zyskał jeszcze więcej fanów. Zapytany czy żałuje nagrania tego albumu odpowiedział, że nie, wręcz przeciwnie.

Co ciekawe w europejskiej wersji płyty znalazły się dwa dodatkowe nagrania: „Half Good, Half Sinner” oraz „"Ex-O-Cise (No Hook Theory)".

Płyta zawiera też nagranie „Psalm #23”, który jest hołdem dla zamordowanego Big L'a.

O.C feat Jay-Z - Bonafied

4 lata Omar Credle kazał czekać swoim fanom na kolejny krążek. Całkiem sporo, ale trzeba przyznać, że warto było. „Starchild” ukazał się w 2005 roku poprzez label Grit Records. Szczerze wam powiem, że po pierwszym przesłuchaniu spadłem z krzesła i jeszcze długo nie mogłem podnieść się z ziemi! Brooklyński MC powrócił z kolejnym genialnym albumem i zaskoczył wszystkich tym, że nie zaprosił do współpracy, tak jak to miało miejsce w przeszłości, nikogo z D.I.T.C. Poszukiwał nowego, świeżego brzmienia w swoich utworach, dlatego też zdecydował się na kooperację z mniej znanymi(wówczas) producentami jak: Statik Selektah, Locsmif, Vanguard oraz Soul Supreme(Szwecja). „Starchild” to niesamowicie nawiązujący do złotej ery rapu, piękny, przepełniony duszą i głębokim brzmieniem album, którego do dziś słucha się „na raz”. Kolejnym faktem, który świadczy o „back to the essence” tej płyty jest spora ilość scratchów i cutów-zajęli się tym Dj Revolution i Dj Statik Selektah. Na płycie nie ma gościnnych występów. Wyjątkiem jest kawałek „Evaridae”, w którym gościnnie udziela się Pharoahe Monch(śpiewający!!!).

O.C feat Pharoahe Monch - Evaridae

Ok, możecie mówić, że przesadzam i robię zbytnie pokłony tej płycie, ale sprawdźcie co np. napisali inni o „Starchild”:

„…Ta płyta to esencja... wróć. Ta Płyta to ESENCJA. Esencja tego jak powinien brzmieć hip-hop w XXI wieku. Esencja tego jak powinny brzmieć pełne duszy i pasji bity i co powinien robić z nimi MC. Słuchanie tego albumu kojarzy mi się z uczestniczeniem w niesamowitej bajkowej, klimatycznej kosmicznej ekspedycji ku nowym nieodkrytym galaktykom. Czuję się jakby prowadziło mnie przez nie właśnie tytułowe gwiezdne dziecko. Po prostu zagłębiam się w (arcy)dziele Credle'a całkowicie- "I'm startin relax like everyday". O.C. jak przystało na weterana mikrofonu nie nudzi, nie powtarza się i ma wiele do przekazania…”( Mateusz Natali- Popkiller, 2010)

No właśnie, kluczowe słowo - ESENCJA. Nie ma chyba lepszego słowa, które oddaję wartość tego albumu. Esencja prawdziwego rapu, który w dzisiejszych czasach jest towarem bardzo deficytowym, wręcz pożądanym. „Starchild” to płyta, która powinna być absolutnym abecadłem każdej osoby, która zaczyna interesować się rapem.

O.C - Getaway

O.C - Story to tell

Niestety problemy nadal nękały O.C. Z powodu oskarżenia o bezprawne użycie sampla, musiał on wycofać album ze sprzedaży w USA. Myślę, że to właśnie zaważyło na braku sukcesu komercyjnego płyty. Omar wkurzył się tak mocno, zerwał kontrakt z Grit Records i jeszcze w tym samym roku nagrał „Smoke and Mirrors”. Tym razem album został wydany przez niezależny label Hieroglyphics Imperium Recordings należący do ekipy Hieroglyphics z Oakland.

„Wiedząc w jaki sposób pracuje, ludzie z Hiro powiedzieli: 'Nie będziemy Ci matkowali. Rób swoje'. Powiedzcie - ile wytwórni tak podchodzi do swoich artystów?”- zapytał O.C. Raper był mile zaskoczony swoją pozycją w wytwórni - jako jedyny artysta ze wschodniego wybrzeża czuł się wyróżniony: „Ludzie z Hiero doświadczyli tego całego biznesowego gówna, z którym miałem problemy. Jestem przez nich traktowany jak partner, a nie jak szeregowy artysta.”-dodał.

Produkcją zajął się mało znany Mike Loe, a jeden kawałek wyprodukował The Fyre Department.

Hmmm…Jak w skrócie opisać ten album? Bardzo dobry. Całość wyszła bardzo dobrze, choć nie dorównała do świetności poprzednich produkcji. Powiem wam szczerze, że płyta jest dużo lepsza niż się spodziewałem( a byłem pełen obaw), choć jak dla mnie, na „Smoke…” jest kilka piosenek tzw. „zapełniaczy”, zupełnie zbędnych, które troszkę obniżają moją ocenę. Autor z jednej strony snuje refleksje o własnej osobie, o rodzinie, utraconej miłości, z drugiej natomiast opowiada o blaskach i cieniach muzycznego biznesu, o hipokryzji tego biznesu. Jak sam stwierdził: „Poza tym całym blichtrem i manipulacją w mediach, stoi rzeczywisty biznes, powierzchowność, puste obietnice, lizusostwo i sprzedawanie duszy”.

O.C wciąż raczy nas swoim laidbackowym flow, szczerym głosem i prowokującymi do myślenia tekstami, natomiast znakomite bity(Mike Loe- sprawdźcie tego typa!!!) wyostrzają jego flow i wznoszą ten album na wysoki poziom. Credle jako weteran sceny, który poznał wszystkie nieszczęścia branży, daje album dojrzały, z perspektywy dojrzałego mężczyzny. Skupia się na różnych kwestiach, od ulicznych opowieści, przez życiowe rady, aż po środki ostrożności. Po raz pierwszy w swojej karierze ma pełną swobodę artystyczną, dzięki Hiero Imperium. Starczy lania wody, niech przemówi muzyka:

O.C - Emotions

O.C - Shorty

O.C - Gone

W 2007 roku, nakładem wytwórni Next Mill Entertainment na światło dzienne wyszedł album „Hidden Gems”. Jest to kompilacja remiksów, niewydanych tracków i kawałków, które nie znalazły się na płytach. Całość liczy 16 numerów(w tym dwa nowe kawałki). Piosenki uszeregowano chronologicznie. Album otwiera „O-Zone” w oryginalnej, niewydanej wersji Buckwilda. Zaraz później „Snakes”, remix „Word…Life”. „Stronjay” w bardzo laidbackowym podkładzie O.Gee. Na „Hidden Gems” znalazł się wielki hit z soundtracku do filmu Spike'a Lee „Clockers”, niekwestionowany hymn Brooklynu. Znacie ten kawałek?:

Crooklyn Dodgers 95 - Return of the Crooklyn Dodgers

O tym kawałku napiszę poźniej, w dalszej części, póki co just enjoy and listen.

Co dalej? Poźniej usłyszeć możemy m.in. klasyczne już kawałki D.I.T.C - „Day one” oraz „Get yours”, ale koniecznie sprawdźcie kawałek „U-N-I”!!!!Całkiem niezła kompilacja.

W następnej części skupię się na dokonaniach O.C w legendarnej i bardzo zasłużonej dla rap gry grupie - D.I.T.C, także na kolaboracji z A.G.

Stay tuned

Captain Kirk Douglas

Z cyklu „Zapomniani a szkoda” : Jean-Michel Basquiat.

2011-12-02T15:17:00.003+01:00

„Burżuj czuje się bezpieczny”

To będzie opowieść o człowieku, który swoją twórczością całkowicie zrewolucjonizował współczesną sztukę. Dokopał starym, anachronicznym, zgredziałym twórcom i naprowadził ówczesny pop-art na zupełnie inne, nieznane tory. Prekursor graffiti. Wielka inspiracja współczesnych street-artowców. Całe życie związany z Nowym Jorkiem, przyjaciel Andy'ego Warhola. Ladies and gentelman: Jean-Michel Basquiat.

Jean-Michel zaczynał o graffiti. Już w 1979 roku, w wieku 17 lat razem z kumplem - Alem Diazem - obsmarowywali ściany Wielkiego Jabłka(głównie na Manhattanie) sloganami z podpisem SAMO (Same Old Shit) i symbolem „wszelkie prawa zastrzeżone”. To ostra polityczna, antykonsumpcyjna poezja uliczna: „SAMO jest alternatywą boga”. „Burżuj czuje się bezpieczny”. „Zbuduj fortecę, a potem podpal ją”. Hasła miały bardzo anarchiczny i antykonsumpcyjny wydźwięk a wśród ludzi zapanowała ciekawość, irytacja a nawet bojaźń.

Był koniec lat 70., graffiti jako pełnoprawna dziedzina sztuki dopiero się rodziło. Odważne teksty na budynkach czy w metrze dziwiły, intrygowały, drażniły. O SAMO zrobiło się głośno, pojawiły się nawet domniemania, że to akcja jakiegoś sławnego artysty konceptualnego.

Basquiat rysował, robił pocztówki - zabawne kolaże, plakaty, T-shirty. Sprzedawał je na ulicy. Zdarzało się, że „sprzedawał też własny tyłek, 20 dolców za numerek” - zdradził. Nie przelewało mu się. Spał gdzie popadnie, zazwyczaj w kartonie. Często nie miał pieniędzy nawet na jedzenie. Co ciekawe, Jean-Michel o tym etapie życia w rozmowach opowiadał na pełnym luzie, chętniej niż o latach późniejszych, kiedy do jego studia dobijali się kolekcjonerzy, a pieniądze - setki i tysiące dolarów - upychał gdzie popadło, często o nich zapominając.

„Daj mi trochę forsy, żebym mógł kupić farby”

W 1981 roku na wielkim przeglądzie sztuki młodych „New York. New Wave” w centrum sztuki współczesnej P.S.1 dostrzegła go Annina Nosei, właścicielka znanej nowojorskiej galerii. Pokazał całą ścianę malutkich prac - rysunków i kolaży. „Daj mi trochę forsy, żebym mógł kupić farby” - usłyszała, gdy odmówiła pokazania ich u siebie, tłumacząc, że zajmuje się wyłącznie malarstwem. Dała, a on po kilku dniach wrócił z obrazami. „Były świetne!” - wspomina Nosei.

Słuchał muzyki. Mawiał, że maluje do muzyki, że łapie rytm i leci. Ale nie tylko muzyka towarzyszyła mu w pracy - brał coraz więcej narkotyków. Pod koniec życia przyznał, że wciągał do setki działek kokainy dziennie. Malował, padał, spał, wstawał, brał i wracał do obrazu: 1982 i 1983 to bardzo intensywne lata jego kariery. Miał wystawy w najważniejszych galeriach w Stanach Zjednoczonych. Był wschodzącą gwiazdą i wiedział o tym. Kolejne wystawy podbijały Europę: Rotterdam, Zurych, Rzym, Tokio...

Jego obrazy sięgały cen minimum kilku - ale zazwyczaj były to dziesiątki - tysięcy dolarów. Stał się nagle bogaty. Malował w garniturze Armaniego. „Superkomfort. Robię to, co chcę” - mówił pytany o bogactwo, które spadło jak grom z jasnego nieba. Brał udział jako model w pokazach mody Comme Des Garçons, projektował okładki płyt, imprezował w słynnych klubach. Pił, tańczył, ćpał. Stawiał wszystkim. Lgnęły do niego dziewczyny. W 1985 Basquiat pojawił się na okładce The New York Times. Był księciem nowojorskiej sceny artystycznej. „Idziesz do restauracji i pisze o tym »The Post« na szóstej stronie” - śmiał się. Znał muzyków, poetów, projektantów mody, dziennikarzy, artystów na czele z Andym Warholem. Był jedną z nielicznych osób, które Warhol naprawdę darzył przyjaźnią i otaczał szczerą opieką. Traktował go jak syna, często dzwonił i pytał, czy załatwił ważne sprawy, czy spotkał się z matką. Wzajemnie się inspirowali, razem malowali - obraz „6.99” ich duetu jest na wystawie w Bazylei. Mieli też wspólne wystawy.

Nagła śmierć Warhola na początku 1987 roku wstrząsnęła Basquiatem. Załamał się, jeszcze więcej ćpał. Stał się agresywny. Zerwał kontakty ze znajomymi. Niewiele malował. W kwietniu 1988 roku - po dwóch latach przerwy - pokazał nowe prace w Vrej Baghoomian Gallery. Jak się okazało, była to ostatnia wystawa zorganizowana za jego życia. I wstrząsająca: czaszki, kościotrupy czy niezwykłe drzewo genealogiczne, gdzie pod każdym z rozgałęzień artysta napisał „man dies”. Jakby przeczuwał śmierć... Obraz „Riding with Death” z 1988 roku przedstawia człowieka czy raczej ciało jadące na kościotrupie. Te ostatnie obrazy nie są zapełnione niedbałymi rysunkami, znakami graficznymi, symbolami i bazgrołami jak wcześniejsze. Nie są też charakterystyczną feerią kolorów. Ekspresja ustąpiła miejsca refleksji, dzikość i chaos - przejrzystości kompozycji, jasnemu tłu.

Na jego płótnach ikony popkultury są obok afrykańskich masek, polityka spotyka się z poezją, krytyka rynku sztuki i konsumpcjonizmu zderza się z mitologią, magią, szamanizmem. Był pierwszym czarnoskórym artystą, który zrobił międzynarodową karierę. Choć przyznawał, że nigdy nie doświadczył na własnej skórze ostrych przejawów rasizmu, miał tylko problemy z łapaniem taksówek. Nawet gdy skakał na środku ulicy w eleganckim garniturze i spodniach od piżamy, był dla kierowców niewidzialny... Może dlatego nie umiał oddzielić życia od sztuki. „Malując, myślę o życiu, nie o sztuce” - tłumaczył.

Jean-Michel to neo-ekspresjonista, którego twórczość była eksperymentalna, nad wyraz niekonwencjonalna. Patrząc na jego dzieła, można pomyśleć, iż namalowało je 8-letnie dziecko. Zdeformowane kształty, prosta aczkolwiek pewną ręką narysowana linia oraz te dosadne napisy, które dawały do myślenia, które kazały wdać się w dywagacje na temat kondycji świata, na temat tolerancji, bólu, miłości i innych jego aspektów, towarzyszących nam na co dzień. Miał w zwyczaju przekreślać niektóre słowa. Był to zamierzony zabieg, gdyż, jak twierdził, to co skreślone jeszcze bardziej przykuwa ludzką uwagę.

Jego prace są przepełnione różnymi motywami afrykańskimi, duchem ulic Nowego Jorku…. Są bardzo żywiołowe, pełne szaleństwa i ….. tworzone w pośpiechu. Zupełnie jakby Basquiat przeczuwał, że nie zostało mu zbyt wiele czasu na tym świecie.

Parafrazując jego słowa: zbudował fortecę, podpalił ją i w końcu sam w niej spłonął.

ps. postać Basquiata (zagrana przez Jeffreya Wrighta) została przedstawiona w filmie "Basquiat - Taniec ze śmiercią". W rolę Warhola wcielił się Dawid Bowie. Sprawdźcie koniecznie ten film.

ps2. „Ernok” dziś jego cena dochodzi nawet do 10 mln dolarów.

ps. znany perkusista heavy-metalowy z formacji Metallica- Lars Ulrich, który w swojej kolekcji posiadał kilka dzieł Basquiata, w 2007 roku sprzedał ten obraz na aukcji w NY za 13, 5 mln dolców !!!!

Cpt Kirk Douglas

"6 Numerów" cz.I - by Soulquarian.

2011-11-30T14:24:00.002+01:00

W niedzielę uderzył Cpt Kirk Douglas, kolej na Soulquariana. Jego pierwszy tekst na 0.7 to początek stałego cyklu pod tytułem "6 Numerów", a więc coś innego niż zazwyczaj pojawia się na naszych łamach. Także bez przeciągania, bierzcie się do lektury i odsłuchu, bo w kolejce już czeka kolejny artykuł w nowym, zaskakującym(!) temacie. Gwarantuję, że dzięki tym kawałkom dojedziecie do końca tygodnia bez przeszkód. yO.

***

6 numerów: z gościnnym udziałem Buna B

Bun B, jedna druga legendarnego duetu UGK (R.I.P. Pimp C), mój drugi ulubiony raper po KRS-One'ie, raper z ponad dwudziestoletnim stażem, wie jak rozwalić swoją zwrotką każdy numer, nie ważne czy to numer Taliba Kweliego, czy Rick Rossa. W pierwszym odcinku mojego cyklu "6 Numerów" chciałbym wam przedstawić numery które oprócz tego że zawierają zwrotkę wyżej wymienionego, są bardzo dobre same w sobie.

6.Slim Thug – I Ain’t Heard Of That (Remix) feat. Pharrell Williams & Bun B

Dobry banger, nic nie jest w tym numerze zbyteczne.

5.Freeway & Jake One – Sho’ Nuff feat. Bun B

Numer pochodzi z krążka „The Stimulus Package”, który jest jedną z najlepszych płyt jakie dane mi było słyszeć w 2010 roku. Piękny beat Jake One’a, piękny rap dwóch gigantów z chropowatym flow, czego chcieć więcej? Czy ten kawałek będzie jeszcze odtwarzany w moim playerze? Sho’ Nuff!

4. Dizee Rascal – Where’s Da G’s feat. UGK

Angielski akcent na mojej liście, Dizzee razem z Królami Podziemia celnie skwitowali telewizyjny gangsta mainstream. Oczywiście sami spropsowali siebie jako wiarygodnych, jakżeby inaczej.

3. Big K.R.I.T. – Country Shit (Remix) feat. Ludacris and Bun B

Kwintesencja południowego brzmienia w jednym tracku, spotkanie legend z utalentowanym młodziakiem, Bun B pasuje do tego wałka jak nikt inny. Jeśli to jest delegacja reprezentatywna dla trzeciego wybrzeża to jestem za. K.R.I.T. jest kontynuatorem wszystkiego co najlepsze na południu.

2. La Coka Nostra – Choose Your Side feat. Bun B

Świetna zwrotka Buna i gospodarzy, świetne flow, świetny beat Alchemista, świetny koncept zdartej psychiki człowieka wojny, wszystko świetne. “This AK-47 is God, these shells are individual angels of death / Guided by the most high / Programmed to purify anyone who approach mine’s / Suicide, homicide, genocide, we all die” (Ill Bill) takie wersy imponują i zabijają, żeby spropsować Buna musiałbym zacytować całą zwrotkę.. Chcesz słuchać takich wałków czy może wolisz różnego rodzaju sflaczałych łaków? Choose Your Side…

1. Termanology – How We Rock feat. Bun B

Dwóch mikrofonowych rzeźników się zebrało, trochę porapowali, pewnie trochę popalili, no i z tego wyszedł NIESAMOWICIE DOBRY numer… Kiedy pierwszy raz ten utwór wpadł mi do ucha, już tam na zawsze pozostał, od tego czasu uważam że Bun + Premo to wymarzona kooperacja w rapie, szorstki głos i niesamowite flow Buna pasują jak ulał do surowych bujających beatów Premiera. Koszmar słabych raperów.

stay tuned.

Z cyklu "Zapomniani a szkoda": Herbie Hancock by Cpt Kirk Douglas

2011-11-27T21:41:00.003+01:00

Faktem jest, iż obecnie kwatery 0.7 bardziej przypominają burdel niż bastion rzetelnego dziennikarstwa, przy czym my właściwie tylko odcinamy kupony od fejmu, jemy homara na obiad, kawior na kolacje, a ostatnio jak mogliście przeczytać w poczytnym dzienniku "fakt", w pokoju hotelowym redaktora B.

znaleziono twarde narkotyki oraz kompromitujące zdjęcia z suto zakrapianej orgii. W związku z tym postanowiliśmy zasilić szeregi "zerosiódemki" nowymi twarzami, a to wiąże się z nowymi, świeżymi pomysłami. Panie, Kobiety, Dziewyczny, Koleżanki, oczekujcie tłustych zdań od Cpt Kirka Douglasa

oraz gościnnie Soulquariana. O nas... zapomnijcie, idziemy w solidny melanż. Ok, dość pierdolenia słowem wstępu, zapraszam do lektury. klepa.

***

Postaram się was zapoznać albo przypomnieć o najważniejszych postaciach szeroko rozumianej tzw. „Black Culture”. Nie liczcie na chronologię bo to w ogóle nie jest najważniejsze.
Będę wam opisywał postacie, które swoimi dokonaniami w ogromnym stopniu zasłużyły się dla współczesnej kultury, a niestety bardzo często wypadły z obiegu współczesnej popularności.

Opisując dzisiejszego artystę mógłbym tylko napisać, że stanowił jeden z trzonów kwintetu samego Miles’a Davis’a. Mógłbym również wspomnieć, że jest jednym z najwybitniejszych pianistów i kompozytorów jazzowych w historii muzyki, a swoimi dokonaniami podłożył trwałe fundamenty pod muzykę rap oraz Dj-ing, i to w zupełności powinno wystarczyć. Jednak jak mawiał klasyk: if you don't know the past,the future is worth shit, dlatego czytaj to uważnie dzieciaku bo mowa będzie o Herbiem Hancocku.

Od siódmego roku życia grał na fortepianie i uznany za muzyczne "cudowne dziecko" w wieku 11 lat zagrał koncert fortepianowy z Orkiestrą Symfoniczną z Chicago.

Jako nastolatek wsłuchiwał się w nagrania Oscara Perersona i George'a Shearinga, a następnie studiowaniu utworów m.in. Milesa Davisa czy Johna Coltrane'a.

Debiutancki album Hancocka ukazał się w 1962 roku i nosił tytuł "Takin' Off". Z niego właśnie pochodzi utwór "Watermelon Man". Dzięki niemu już rok później, muzyk był w zespole Milesa Davisa. Tam razem z Ronem Carterem (kontrabas) i Tonym Williamsem (perkusja) stworzył tam najsłynniejszą sekcję rytmiczną modern jazzu. W tym czasie Hancock nagrywał także sesje dla słynnej wytwórni Blue Note.

Zresztą sam Davis w swojej autobiografii akcentował wielką pasję gry Hancocka:

„…A ego każdego z nas nie pozwalało na dawanie dupy. Tony(Williams) nadawał tempo, a Herbie był jak gąbka. Cokolwiek zagrałeś, pasowało mu, wciągał wszystko(…)przypominał mi gościa, co będzie pił i pił, aż nic w butelce nie zostanie- tylko dlatego, że jest co pić. Taki był na początku, grał, grał i grał, bo potrafił, bo nigdy nie brakowało mu pomysłów, bo uwielbiał grać. Rany, skurwiel grał tak dużo, że czasami chodziłem do niego i udawałem, że mu odetnę obydwie dłonie… „( M.Davis & Q.Troupe-Miles.Autobiografia).

Myślę, że właśnie to ogromne absorbowanie przez Herbiego ukształtowało jego muzykę- bardzo eklektyczną, pełną różnych inspiracji i zwinnie poruszającą się na wielu muzycznych horyzontach-od popu, rap, jazz aż po techno.

Zaraz po odejściu z zespołu Davis’a, Hancock zaczął rozwijać muzykę fusion. Efektem był m.in. bestsellerowy album "Head Hunters", nagrany w roku 1973 dla Columbia Records. Nawet Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych dodała ten album do swoich zbiorów i oznaczyła jako: kulturowo, historycznie i estetycznie ważne.

Hancock miał także talent do świetnego wykorzystywania elementów rapu i techno - dowodem był m.in. album "Future Shock" wydany w 1983. Oczywiście najsłynniejszy track z płyty- Rockit- szybko stał się wielkim hitem a przy tym rozpoczął prawdziwe boom na turntablism. Pamiętacie to?

Przedmiotem podziwu jest zwłaszcza inwencja rytmiczna Hancocka i jego inwencja improwizacyjna. Od ponad trzydziestu lat tworzy on muzykę zarówno o charakterze czysto jazzowym, jak i będącą pod mniejszym lub większym wpływem popu, rapu i techno, w każdym z tych gatunków poruszając się z równą swobodą.

Ps. Wielu artystów wykorzystywało fragmenty utworów Herbiego jak np.Us3, 2Pac, Nas, Madonna, Kool G Rap, LL Cool J i wielu, wielu innych. Sprawdźcie to koniecznie

Ps.2. Wspaniała wiadomość dzisiaj obiegła świat: KONIEC LOCKOUTU w NBA!!!

Zatem: Let the games begin and go Lakers!!!

Cpt Kirk Douglas

Evidence - Cats&Dogs (Rhymesayers, 2011)

2011-11-06T17:38:00.001+01:00

Zaskoczył mnie nowy Ev tym, że mnie... nie zaskoczył. Dlaczego? By odpowiedzieć odniosę się do pierwszego solo Perretty - "The Weatherman". Wydany dwa tysiące siedem lat po narodzinach Chrystusa album, był niezwykle odważnym eksperymentem, krokiem naprzód w rozwoju truskuli, ortodoksi kiwali głowami słysząc takie "mr.slow flow", a mi samemu zajęło trochę czasu by skumać jazdy producentów: alchemista czy sid roamsów. Biorąc pod uwagę dzisiejsze standardy, album wciąż brzmi kozacko, oryginalnie i nadal aktualnie, starzeje się jak wino, polecam!.

Bystry czytelnik(a przecież odwiedzają nas tylko tacy) już wie gdzie tkwi problem "Cats&Dogs". Nie spodziewajmy się odkyrwania Ameryki, bliżej tu do rdzennego hip-hopu niż do lotów na księżyc. Oczywiście nie sugeruję, że to źle wysmażyć solidny kawałek klasycznego grania, tym bardziej w czasach gdy dużo osób nieudolnie próbuje latać na marsa bez odpowiednich zabawek i warsztatu, za wysokie progi Panowie!. I tym bardziej gdy dostajemy takie petardy jak "It Wasn`t Me", "I Don`t Need Love", Premierowskie "You" (pod rząd!) oraz popisowy numer Sid Roamsów "Late For The Sky" z gościnnym udziałem Slug`a i Aseop Rock`a. Bez wątpienia najlepsze momenty kotów i psów.

Jeśli można przyczepić się do braku nowych rozwiązań, to nie sposób "mieć coś" do samego Evidenca. To on jest głównym bohaterem tego koncept alumu, rządzi i dzieli, dzieli i rządzi czy cos czy coś. Każda biegła w temacie rapgłowa doskonale zdaje sobie sprawę z lirycznych skillsów Mr.Slow Flow. "Cats&Dogs", podobnie jak "The Weatherman" dostarcza nam spory bagaż smacznych tekstów.

Dla fanów - a w Polsce ten sympatyczny kalifornijczyk ma ich naprawdę sporo - pozycja obowiązkowa, reszcie polecam numery wymienione w tekście. Evidence na kempie z djem Babu zatrzymującym winyl plecami (dziś nazwalibyśmy to momentem epicki, wtedy sikałem ze szczęścia) ? Hmmm... Dobry pomysł.

ps. pokocham osobę, która zafunduje mi nową fife lub battlefielda? nie ważne, brzydka, głupia, bez nosa, pokocham!. ba, nawet pozwolę zagrać... raz.

pa.

Klepowski

O wszystkim i o nieczym, czyli co w wielkim świecie słychać

2011-09-29T15:49:00.002+02:00

Weny na pisanie nie mam ostatnio wcale, ale jakimś cudem się przełamałem i postanowiłem postukać po mojej zacnej, gejmingowej klawiaturce parę rzeczy, przez które od komputera i eMPeTrójki oderwać się nie mogłem.

Zaczniemy od muzyki. JAY-Z i Kanye West puścili niedawno w świat prześwietny longplay, o którym to poczytacie post niżej. Dodam od siebie tylko, że to co zrobił tu Ye jest dla mnie mistrzostwem bitmejkingu. Ten pieprzony egocentryk potrafi robić takie produkcje, że moje uszy tego już nie ogarniają. Na Watch The Throne wychodzi mu wszystko. Od dubstepu po soczysty hip-hop. Takich płyt chcę więcej. A HOVA to wiadomo - zawsze z dużych liter.

Premier zza granicy było ostatnio dosyć sporo: Evidence (sprawdzić trzeba na pewno), Carter IV Lil Wayne'a (ani nie ściągnę, ani na youtube nie posłucham bo fanem nie jestem), The Game (też jakoś podjarki nie czuję), NNeka (to na bank sobie do listy wrzucę) i wiele innych, których nie znam bądź teraz zapomniałem.

A w naszym pięknym kraju też coś się dzieje, jak to mówi kultowy MC Nejtanek. Z najważniejszych wydawnictw wymienić trzeba nową płytę Łony i Webbera pt. Cztery i pół (tak im wyszło z kalkulacji 3LP + 1EP + 1LP chyba). Jestem w fazie odsłuchów wstępnych, z których to wnioskuję, że możemy mieć do czynienia z kandydatem do płyty roku. Sporo tu elektroniki, mniej sampli, no i oczywiście świetne teksy Łonsona tworzą spójną, choć nie lekkawą całość. Płyta do nabycia w dobrych sklepach muzycznych, raczej dla ludzi inteligentnych. Dla fanów duetu to pozycja obowiązkowa rzecz jasna.

A teraz o grach komputerowych będzie, bo tym też się interesuję. Deus Ex: Human Revolution to w końcu to na co długo czekałem: skradanko-strzelanka z elementami RPG, tak w skrócie można ją opisać. Mamy tu całkiem fajną fabułę połączoną ze świetnym gejmplejem, który nie oferuje tylko przechodzenia poziomu z miejsca A do B w jeden oczywisty sposób, tylko idzie o krok dalej. Daje graczowi ogromne pole manewru. Możemy powystrzelać przeciwników (co generalnie łatwe nie jest, szczególnie kiedy do akcji wkraczają roboty i działka), możemy się poskradać, tak żeby nikt nas nie usłyszał bądź połączyć jedno i drugie plus szereg innych rozwiązań jak np. hakowanie wieżyczek, robotów, działek itp.

Naszego bohatera, który jest człowiekiem uzbrojonym w przeróżne robocie rzeczy, możemy rozwijać jak tylko chcemy. Opcji jest masa: system IKAR daje nam możliwość swobodnego spadania z dowolnej wysokości, maskowanie czyni nas niewidocznymi dla przeciwników, a broń o nazwie TAJFUN rozwali nie jednego przeciwnika stojącego obok.

Na takie gry czekam. I oby ich było więcej bo dość już mam grania w pieprzone klony Call of duty naciskające przede wszystkim na akcję. Niech zabawa na komputerze czy konsoli pozwoli czasem szaremu człowiekowi pogimnastykować szare komórki!

Z ważnych wydarzeń w świecie gier video nie można zapomnieć o premierze FIFY 2012 i PESa 2012. W demo ani jednej ani drugiej nie grałem, więc nie powiem Wam za bardzo co o nich myśleć. Widziałem gameplay gry twórców z EA Sports i wydaje mi się, że będzie hit. Pierwsze recenzje już można poczytać w internecie. Serwis Gry-Online wystawił 9/10 przyczepiając się głównie do Włodka Szaranowicza i Darka Szpakowskiego. Wg mnie bardziej konkretnie do sprawy podeszło CD-Action dając nowej FIFIE 8.5/10. Jako minusy uznali słaby silnik fizyczny oraz obronę taktyczną, no i polski komentarz. Do plusów zaliczyli fakt, że FIFA 2012 jest w końcu taka sama na wszystkie platformy (mnie to cieszy bardzo), większy realizm, precyzyjniejszy drybling, a także nowe tryby sieciowe.

Szkoda, że aktualnie nie mam pada do kompa, ale pewnie w najnowszą odsłonę FIFY i tak zagram u Klepy na konsoli. Źle nie jest.

W zeszłym tygodniu odbyła się chyba najbardziej przehajpowana premiera w historii ludzkości. Mowa tu o beta wersji Diablo III. Nie ukrywam, że też ładnie się powkręcałem. Próbowałem nawet jakoś lewo obejść zabezpieczenia Blizzarda, ale nic z tego. Testerem nie zostałem. Jednak jak donoszą Gry-Online dużo nie straciłem, ponieważ cała rozgrywka trwa maksymalnie półtorej godziny. Pooglądałem filmiki ukazujące rozgrywkę i powiem tyle, że nowe Diablo prezentuje się co najmniej super. Wprowadzono małe uproszczenia, co hardkorowcom może przeszkadzać, dla mnie jednak są bardzo trafne (np. nie trzeba będzie się już teleportować do miasta aby sprzedać pozbierane przedmioty tylko będzie to można zrobić z menu ekwipunku za pomocą jakiejś tam magicznej runy).

Diablo III oficjalnie ukaże się na początku 2012 roku. Czekam z niecierpliwością.

I to było na tyle. W przygotowaniu mam tekst o...a nie zdradzę tego. Licze, że dam radę go napisać podczas weekendu, więc bądźcie czujni.

Elo. B The Player

"Watch the throne" - czyli dlaczego Jay-Z trzęsie grą.

2011-09-25T20:02:00.002+02:00

"Watch the throne"

*Zastanawiam się skąd shawn carter czerpie motywację by układać linijki jak w "otis" skoro przeszedł grę 2 razy i do tyłu,i do przodu,i w górę ,i w dół także. Sypia z Beyonce, na fortunie z RocNation, coś już się tam ociera o Forbes. Co sprawia, że ja, tak zawsze świeży kot, mam ochotę słuchać tego ponad czterdziestoletniego dziadka, już teraz największą postać w rapach, pytam ? Ciężko znaleźć jedną, wyczerpującą odpowiedź, a więc nie podam żadnej. Mogę jedynie uchylić rąbka tajemnicy, mamy tu do czynienia ze sztuczkami magicznymi, irokezami na głowie, z chrystusem, królem polski i z polską - winkelriedem narodów oraz z kodem leonarda da vinci, masonerią, żydo-komuną ("Tears on the mausoleum floor,blood stains the Colosseum doors/ Lies on the lips of priests, Thanksgiving disguised as a feast" aa? tak hova zaczyna płytę). Jasne ,że pierdolę bzdury, chodzi po prostu o tony stylu dzierżone przez Jay`a- aksjomat. Bo jeżeli Ty byś nawinął lub inny śpiewak jak Jay we wspomnianym "otis" to zrównałbym Cię z jądrem ziemii, na tym polega cała sztuka. Albo takie rzeczy np. "...Uh, Picasso was alive he woulda made her /That's right nigga Mona Lisa can't fade her /I mean Marilyn Monroe, she's quite nice /But why all the pretty icons always all white?". Albo wejście w "Gotta have it" - sprawdź to, czy osobiste "New day".

Przejdźmy teraz do Ye. Ten hochsztapler sprytnie wykorzystał potężną falę swojej "pokręconej fantazji", na której unosi się nad głowami mainstreamowych produktów. Racja, "Watch the Throne" to nie monumentalizm kompozycji "MBDTF",brak tu takich budowli jak "Power", "lift off" z Beyonce to niestety nie poziom "All of the lights", jednak śmiało możemy wpisać album w definicje nowej muzyki Westa, tej od 2010. Pokaźna banda producentów, współproducentów itd., od 88-Keys przez instrumentaliste Dean`a, po RZA, by o Tipie czy Neptunesach nie wspomnieć, a nad wszystkim czuwa ucho i EGO Kanye; przerywniki jak ten po "New day"; chór i operowe głosy w "Illest Motherfucker Alive" i H.A.M. czy nawet sama okładka sprawiają, że nad całością unosi się mgiełka tej wspaniałej, nieokiełznanej i intrygującej "dziwności" z "MBDTF". Z drugiej strony np. takie "The Joy" sprowadza album na hip-hopową ścieżkę. I bardzo dobrze, bo to najczystszej wody Piotrek Skała!.

Podsumowując, "Watch the throne" to bardziej przyziemne/przystępne "MBDTF". Mr.West nagrywa drugi z rzędu dobry krążek, Mr.Carter naprawia błąd za Blueprint III, chociaż nie, on w sumie nic nie musi udowadniać - Reasonable Doubt, Blueprint, Black Album, Kingdom Come i do tego worka słodyczy z Nowego Jorku wrzucam śmiało obecne wydawnictwo.

PS. Jeśli czyta to jakiś gbur z pitchfork to liczę na angaż w waszej redakcji, bo jak widać sztos oceniłem podobnie.

*duże litery specjalnie dla FRN z Cinema Paradiso

aa właśnie, oddawaj snapbacka Jay albo porwę Ci dziecko!

<p>&amp;amp;lt;br&amp;amp;gt;&amp;amp;lt;br&amp;amp;gt;da</p>

Klepa dzifffko.

Co z tym Kempem?

2011-08-29T12:56:00.000+02:00

Joł, elo i w ogóle siema. W dzisiejszym poście chciałbym troszkę ponarzekać na ostatnią edycję kultowego rap festiwalu jakim jest Hip-Hop Kemp. Co, jak i dlaczego? Zapraszam do czytania.

1. KOLEJKI

Organizatorzy dali dupy po całości. Wjazd na teren, odebranie opaski, wejście na pole, skorzystanie z toi toi'a, piwo, jedzenie i wyjazd z festiwalu - czekało się wszędzie i długo. Nie wiem czy ludzie odpowiedzialni za organizację nie przewidzieli takiego natarcia uczestników? Przecież musieli mieć wgląd ile biletów poszło. Na moje sokole oko to w tym roku było dwukrotnie więcej ludzi niż rok wcześniej. Najbardziej wkurzało czekanie do wejścia na teren festiwalowy. Nieraz zdarzyło mi się postać w kolejce około 30 min! Ludzi ogrom, a bramki obsługuje troje ochroniarzy...porażka. Poniżej zamieszczam filmik z wyjazdu z pola. Sami zobaczcie i posłuchajcie co się tam działo (przy okazji dowiecie się, że Klepa...).

2. ODGRZEWANE KOTLETY

Niby line-up w tym roku był zacny jednak to wszystko już było (oprócz Moncha, który w końcu dojechał). Dlaczego organizatorzy nie zdecydują się na zaproszenie kogoś nowego i to dużego kalibru? Chętnie posłuchałbym takiego Nasa, Snoopa, czy Cypress Hill ( o Jay'u już nie wspominając). A gdyby tak pójść w bardziej eksperymentalne brzmienie? Dizzy Rascal, Professor Green, Rizzle Kicks...Przecież koncert Foreign Beggars pokazał, że taka muzyka podoba się ludziom. Powiew świeżości na pewno by Kempowi nie zaszkodził.

3. NAGŁOŚNIENIE...

...było słabe.

4. PIWO

Podejrzewam, że to "Gambrinus" nie jest piwem złym jednak to co lali na festiwalu było:

a) niezbyt smaczne
b) niespecjalnie kopiące banie
c) piana > piwo
d) cena nie przystawała do jakości

Dodam jeszcze, że na ten czeski specjał czekało się zbyt długo, ale to wiecie po punkcie pierwszym...

5. POLACY

Trochę ich za dużo. Więcej różnorodności bym sobie życzył.

6. ATMOSFERA

Niestety w tym roku trochę jej zbrakło. Zamiast cieszyć się festiwalem to czekam w kolejce (patrz pkt 1), chce wypić zimne i dobre piwko na świeżym powietrzu to dostaje ten ochłap co wypisałem w pkt. 4, marzy mi się kąpiel pod prysznicem (tak, tak - w tym roku chciałem mieć większy kontakt z wodą niż w latach poprzednich) to się okazuje, że woda jest wyłączana o godzinie 13...

Ponarzekałem, ponarzekałem, ale coś dobrego też powiem. Koncerty były ok (Klepa wie), towarzystwo rybnickie zajebiste, Hruszka jak zwykle kopała i generalnie ta edycja Kempa było spoko.

No właśnie: "tylko" spoko. Czekałem na bombe, dostałem achtunga. Dzięki licznym krytycznym komentarzom na fanpejdżu HHK liczę, żę w przyszłym roku organizatorzy staną na wysokości zadania i poogarniają sprawy lepiej niż w tym roku.

Pozdro, B.

back again.

2011-08-25T20:56:00.001+02:00

yo homies!

prawdopodobnie nie spodziewaliscie się jakiejkolwiek aktywnosci ze strony 0.7 or die. rozumiem miliony zawiedzionych fanek w najkach i tysiące wkurzonych ziomów w najkach na bierność redakcji oł seven, rozumiem to świetnie. będąc na waszym miejscu również płakałbym w poduszkę, kląc parszywie, powodowany brakiem tłustych akapitów, co w efekcie prowadzi do kompletnego zaniku stylówy.rozumiem.

cóż, byliśmy szerzyć hustlerkę na wyspie, a potem wybraliśmy się do mekki na naszą coroczną pielgrzymkę, sprawdzić czy rap jest jeszcze w mieście. sry, ale nie posiadamy za bardzo foci bo w rękach dzierżyliśmy hruszki z prawdziwej hruszki, z oczwistych względów miejsca na aparat zabrakło. są klisze na yo!toubach, kto był ten wie, że hhk to wciąż najlepszy festiwal z "atmosferą", gdzie każdy pomyka z płomieniem i turbobanią (i jak stoi napisane każdy to mam na myśli wszystkie rapgłowy, a nie co piątą,serio).
redakcja 07 to esencja rzetelnego dziennikarstwa jak tomasz lis. z tego względu jestem zobowiązany nadmienić, że 10 edycja zapewne przypadła do gustu każualom. naturalnie starym kempowiczom (czytaj MY blau!) bawiło się bardzo przyjemnie, jednak gdzieś zabrakło tej magii pierwszych edycji, sikania w majtki na największy koncertach, już to wszystko widzieliśmy i słyszeliśmy. broń panie, nie narzekam, hradec dało mi największe miazgi w życiu i żaden epickimelanż nie zastąpi kempa, jednak może to już czas poszukać alternatywy dla naszych starych, styranych bboyowych kończyn. teraz pora by kemp skopał wasze dupska.

stay fresh.

K l e p A

ps. tak B, nie widziałeś mnie na mietku i redzie bo byłem w innym miejscu, nie chciałem by te piękne chwile popsuła Twoja obecność :[]

FROM SCOTLAND WITH LOVE

2011-06-16T02:00:00.000+02:00

YO! Macie tutaj małe pozdrowienia i pokaz Szkockiego krajobrazu zarejestrowany przez B-BoBa ^^ Zapraszam!

Kliknijcie TUTAJ by poczuć hustlerke.

Elo!

B-BoB

Za chwilę dalszy ciąg programu

2011-05-25T01:06:00.000+02:00

Jak pewnie czytający tegoż wspaniałego bloga zauważyli, przez ostatnich parę tygodni nic się nie działo. Spokojnie - żyjemy. Po prostu z różnych względów nie pisaliśmy. Dziś też nic nie będzie oprócz małej zapowiedzi...

Już za niedługo pojawi się bardzo nietypowy post. Uchylę rąbka tajemnicy, że będzie to recenzja "Widźmina 2", jednak jej wykonanie będzie nowatorskie jeżeli chodzi o Zero-Siedem...Czekajcie!

B-BoB

Płyta tygodnia (11.IV - 17.IV): Big L - Lifestylez ov da Poor & Dangerous

2011-04-13T09:56:00.000+02:00

Głupio nie znać dzieciaku. Jeden z lepszych MC zawsze. Jak chcesz dalej czytać to płać fundacji 0,7.

PŁYTA TYGODNIA: PHAROAHE MONCH - W.A.R. (04.04 - 11.04)

2011-04-05T20:12:00.000+02:00

PŁYTA TYGODNIA: PHAROAHE MONCH - W.A.R.

Na szybko dzisiaj:

Faraonem jaram się i pewnie będę dalej. Jaka jest płyta W.A.R.? Nie wiem, jestem przy trzecim tracku, ale wrzucam na razie wyłącznie z respektu dla tego gracza. Jak nie znacie Pharoahe'a to nadróbcie zaległości. Jak nie wiedzieliście, że wychodzi jego nowa płyta to już wiecie. Wiec sprawdzajcie. Wrażenia opiszę kiedyś tam.

Tym czasem wyczekujcie jakiś dłuższych tekstów. Aktualnie pracuję i mniej czasu mam na blogowanie, ale nie obawiajcie się coś nadejdzie. Może nawet nie tylko ode mnie (MC Maciek i Klepa chyba żyją z tego co wiem). Sprawdzajcie dobre rapy bo trochę tego powychodziło: REKS, Wiz, Snoop nowy też jest i jest całkiem ok. Coś może o tych płytkach też napiszę.

Trzymajcie się i pijcie dużo bo wiosna idzie. B-BoB

Płyta tygodnia (28.III - 4.IV) : "Album Of The Year" - Black Milk

2011-03-29T22:24:00.000+02:00

"Album Of The Year" - Black Milk (2010, Fat Beats)

Przyznać muszę, że po releasie "albumu roku" we wrześniu 2k10 głowy mi nie urwało. Spodziewałem się czegoś innego, niż absolutnie wybitny i jeden z lepszych, świeższych krążków roku pańskiego 2008 - "Tronic". A więc przesłuchałem najnowszą pozycję i wróciłem do wspomnianego "Tronic". Gdy moja mama to usłyszała, rzekła: "synu, przecież "album of the year" to swego rodzaju kontynuacja tronica, z tym ,że black milk, ten czarnuch ewidentnie poprawił nawijkę, zweryfikuj zdanie póki ludzie nie wiedzą". Tylko turboidiota, turbogej, ktoś kto w ogóle nie był na melanżu lub osoba uprawiająca nordic walking nie zmienia zdania, lub kura.

Przede wszystkim "album of the year" to kilogramy stylu Black Milka. Słuchając reprezentanta coraz bardziej opustoszałego detroit (tak, to poważny problem, ponoć brakuje tam pracy) mamy do czynienia ze 100% oryginalnością, a nie 653 podróbką Preemo, 483 9th Wondera, 239 J Dilli czy 842 Pete Rocka. Zero wtórności, kompozycje zarówno na najnowszym dziecku jak i jego starszym bracie to dawka solidnego pierdolnięcia, te numery są tak żywe, że aż wychodzą z głośników. Wiem, że Black Milk całość wyrzeźbił na jakimś modelu Akai, a następnie podrasowano to żywym bandem, ooooł! Bez wątpienia bohater tej notki był jednym z pierwszych kotów, którzy wbijali na scenę z potężnego buta, potem robili to np. Blu, Fashawn, czy teraz Currensy i Wiz Khalifa.

Kończąc, stawiam znak równości pomiędzy "Album of the year", a "Tronic", jednak z małym naciskiem na to drugie dzieło i z niecierpliwością czekam na kolejną produkcję Black Milka razem z uwaga!!! Sean`em Piiiiiiiiiiiiiiiiii!! i Guilty Simpsonem. Random Axe, bo tak się nazywa ten triumwirat ma zmieść wszystko 14 czerwca nakładem Duck Down, zobaczymy!.

The Kleeps

Płyta tygodnia: Metro - Hands In Motion (21 - 28.III)

2011-03-23T00:29:00.001+01:00

Hands In Motion - Metro (Asfalt, 2008)

"polski madlib" - taką łatkę nie bez przyczyny przypięto pierwszemu z Brzegu, ale nie pierwszemu z brzegu, producentowi Metro. Osobiście nie darzę sympatią powyższego epitetu, niemniej jednak podpisuję się pod nim moimi bboyowymi kończynami. Słuchając "hands in motion" nie rzadko można zachodzić w głowę czy aby przypadkiem nie słuchamy jakiegoś kalifornijskiego typa powiązanego ze Stones Throw. Metro gęsto pościelił samplami, tnąc je w sposób nieosiągalny dla rodzimej sceny. Ostra perkusja sieje zamęt w zmyśle umożliwiającym odbieranie fal dźwiękowych (wikipedia hah) i ten wszędobylski, lecz przyjemny brud sprawiają, że na podkładach polskiego beatmakera sprawdzają swoje umiejętności grube ryby podziemia: wildchild, athletic mic league, abstract rude, guilty simpson przy okazji jakiejś tam siódemki czy nadworni reprezentanci asfaltu - ostr i fisz. Hands in motion to pozycja z 2008, proponuję także cofnąć się wstecz by sięgnąć po kurwa często pomijaną perełkę ojczystego słowa mówionego - "Coraz Gorzej" Afrontów oraz pierwszą pozycję w szczupłej lecz soczystej dyskografii pana Metro - Antidotum EP ("a co z tą epką? nie ma Cię na niej to kurwa wybacz to champion sound a nie druga liga" czy jakoś tak).

Poniżej kilka przykładów potwierdzających opinię autora (nie mogłem się zdecydować na jeden numer więc wrzuciłem cztery, żeby wam się dużej ładowało).

choć nie byłem z aleksandrą to robiłem dobrze ollie, ha.

The Kleeps

Nate Dogg R.I.P.

2011-03-16T11:05:00.002+01:00

Dziś świat obiegła jakże przykra informacja o śmierci Nate Dogga. Jeden z najlepszych, a na pewno najbardziej znanych g - funkowych głosów wszechświata odszedł w wieku 41 lat po przegranej chorobie. Nie trzeba nikogo przekonywać, że to wielka strata dla całego światka hip-hopowego gdyż Nathaniel Dwayne Hale (prawdziwe imię i nazwisko) to autor bądź współautor wielu, wielu klasyków.

Co tu dużo pisać...lepiej posłuchać.

Tutaj macie numer Warrena G z Nate'em, który kocham w opór bo to właśnie od niego zaczęła się moja przygoda z g - funkiem. Cudowne.

I tu jeszcze coś...prawdziwy klubowy banger nagrany wraz z Eminemem. Klip i wersy Nate'a gniotą: "2 to the 1 from the 1 to the 3 I like good pussy and I like good trees".

No i w opór jeszcze by tego było ("The Next Episode" Doktorka to chyba każdy zna"). Coś czuje, że to lato może należeć do Nate Dogga. Rest In Peace!

B-BoB

PŁYTA TYGODNIA: LUPE FIASCO - LASERS (14.03. - 21.03.)

2011-03-15T10:38:00.000+01:00

PŁYTA TYGODNIA: LUPE FIASCO - LASERS

Na ten ciepły marcowy tydzień Zero - Siedem poleca płytę Lupe Fiasco pt. "Lasers". Wydana została jakoś nie dawno, a swoje pierwsze odsłuchy mam już na koncie. Moją uwagę zwrócił numer "Coming Up" z gościnnym udziałem MDMA. Bit buja zajebiście zaś Lupe płynie po nim bardzo przyjemnie. Jak sobie dodamy jeszcze udany refren to wychodzi nam materiał na singla. Autor jednak postanowił inaczej.

Tak czy siak sprawdźcie sobie Lasery choćby dlatego, że jest to naprawdę dobry mainstream z dużą dawką elektroniki, która na szczęście uszu nie kaleczy i plastikiem nie wieje. Yo.

B-BoB.

Radio 0.7 vol.2

2011-03-10T22:28:00.002+01:00

Powoli w nasze okna zagląda słońce, śnieg miejmy nadzieję znika z ulic do przyszłej zimy więc czas wrzucić na głośniki, do samochodu, na plejer, zabrać ze sobą w plener zestaw przyjemnych tracków (kolaż gatunków), co by nam się lepiej relaksowało. Przywitajmy wyższe temperatury i przyśpieszmy przyjście wiosny w pełni nieprofesjonalnym mikstejpem; radio zero-siedem prezentuje: dawaj wiosnę (zielone drzewka mixtape) by klephustlerkleps.

dawaj wiosnę!!! - download

tracklista:

1. winston - lock stock "hortifuckinculturist"

2. devin the dude - nothin to roll with

3. joel ortiz - call me (she said)

4. janelle monae - tightrope

5. rick ross ft. erykah badu - maybach music3

6. the streets - trust me

7. erykah badu - cleva

8. jneiro jarel - dabuwe

9. lupe fiasco - the show goes on

10. big k.r.i.t. - just touched down

11. rasmentalism - delorean(sequel)

12. asher roth ft. shontelle - dj made me do it

13. jamiroquai - white knuckle ride

14. james hunter - no smoke without fire

15. krs-one, buckshot - one shot

16. dr.dre - let me ride

17. exile - your summer song

18. fisz/emade - wiosna 86

19. fashawn - stars

20. snoop dogg - can i get flicc witchyu

21. currensy - famous

22. dennis farina - snatch "avi arirves"

głupio nie znać, będzie ciepło ;x

the kleeps

Płyta tygodnia (7-14.III): The Streets - Computers and blues.

2011-03-08T22:01:00.001+01:00

The Streets - Computers and Blues (Warner Music, 2011).

"Komputery i blues" Ulic wydany jakoś niedawno nakładem Warnera nie mógł przejść obojętnie obok moich głośników ponieważ Mike Skinner jest jednym z artystów, który powiedział mi: "Wito (to były czasy przed mianowaniem mnie Cesarzem Klepą, a BoB miał jeszcze długie włosy, słuchał punk-rocka i przymierzał się do kupna pistacjowej koszuli, czasy zanim tankowiec wódki zatopił moje marzenia o karierze znanego na całym świecie managera - poważnie ;p), słuchaj stary, masz tu ode mnie album, zejdź z tej klasycznej, tradycyjnej ścieżki rapu i pokaż, że czas pobawić się brzmieniem i dać ludziom dobrą, rap alternatywę". Zaufałem, Skinner to "taki dobry ziomek z sąsiedztwa", człowiek z którym fajnie wyskoczyć na jakiś melanżyk, a on potem często w zabawny sposób opowie to mówiono-rapowanym, rapowano-mówionym flow na płycie. Tak było w przypadku wcześniejszych dokonań brytola i podobnie jest na "Computers and blues", z tym ,że tutaj Skinner dojrzał, dorósł, a życie to nie tylko impreza, kłopoty z dziewczynami, dragami i alkoholem. Jak zwykle odważnie rzeźbiąc środek wyrazu na którym mógł wyrzucić z siebie wesołe i smutne historyjki, zapraszając przy tym gości wyśpiewujących refreny, zaserwował słuchaczom 14 kawałków o kawałku życia, mogących śmiało posłużyć za scenariusz dla Twojego czy autora tego tekstu żywota. Bo przecież wszyscy biegamy po ulicach walcząc o swoje, niczym żołnierze, jak w "Soldiers". Brawo Skinner, znów się udało! Szkoda, że komputery i blues to ostatnia płyta jako The Streets. Lecz nie martwcie się, wpadnę do Mike`a , do Birmingham i spytam co dalej. Nota: 7,7/10

***

last but not least, coś dla ładnych, miłych, pewnych siebie i zabawnych koleżanek Zero-Siedem.!

The Kleeps

O O.S.T.R.ym słów parę...

2011-03-07T18:34:00.004+01:00

W zeszłym tygodniu Naszą płytą tygodnia było "Jazz, Dwa, Trzy" O.S.T.R.a, postanowiłem więc napisać krótki felieton na temat jego osoby. Zapraszam.

Adam Ostrowski (tak brzmi jego prawdziwe imię i nazwisko) to zdecydowanie najpopularniejszy raper nad Wisłą. Świadczy o tym przede wszystkim sprzedaż jego płyt. Każdy, kolejny krążek jest co najmniej "złoty". W erze internetu wynik ten jest naprawdę imponujący. O ich poziomie napiszę trochę później, teraz skupie się na słuchaczach, bo OSTRY w przeciwieństwie do Peji, Tedego czy Gurala ma dużo większe spektrum rozpoznawalności (nie wiem czy to mądre zdanie, ale niech zostanie).

Ok, więc...słuchaczy OeSTeeRa podzieliłem na trzy następujące grupy:

1) Oczytani i mniej oczytani studenci słuchający rapu

2) Wczuci i mniej wczuci "ulicznicy" (sory za nazwę, ale innej nie umiem wymyślić, więc noł ofens)

3) fani muzyki alternatywnej i muzyki w ogóle.

Ludzie znajdujący się w pierwszej grupie zapewne najbardziej cenią sobie "środkowe" dzieła Ostrego, czyli płyty, które wyszły w latach 2003 - 2007. Chodzi głównie o "Jazz w wolnych chwilach" (2003), "Jazzurekcje" (2004), "POE" (2005), "7" (2006) i "Hollyłódź" (2007). Osobiście sam bym wstawił swoją skromną osobę do tejże grupy. "JWCH" uwielbiam, "Jazzurekcje" kocham, "POE" jaram się w opór, "7" to w ogóle hołdy oddaje, a "Hollyłódź" było dla mnie ostatnią zajebistą płytą OSTRa. Potem już nie było ani nowatorsko, ani oryginalnie, zostały tylko piękne produkcje (wiadomo, że z wyjątkami).

Grupa numer dwa to moim zdaniem ludzie wielbiący drugą, solową płytę Adasia, czyli "Tabasco" (2002). Mnie to zupełnie nie dziwi. Osadzona w bardziej hardcorowych i ulicznych klimatach, a do tego zawierająca grono klasyków takich jak: "Ja i mój lolo", "Tabasco", "Grzech za grzech" no i przede wszystkim "Kochana Polsko", czyli numer,który zapewnił Ostremu dużo szerszą rozpoznawalność. Ja tam "Tabasco" bardzo lubię, ale i tak wolę jego późniejsze dokonania.

Ostatnia grupa to słuchacze, którzy łykają od O.S.T.R.a praktycznie wszystko. Myślę, że bardziej przekonują ich jego najnowsze płyty. Ja w nich osobiście nic zajebistego nie widzę. To nie są płyty złe, ale brak w nich klimatu, który czuć było na wcześniejszych produkcjach. Lirycznie już kompletnie mnie nie przekonują. Najbardziej obroniło się chyba "OCB".

B-BoB woli Ostrego zdecydowanie w roli producenta. Przynajmniej na dzień dzisiejszy. Jego bity to poziom absolutnie światowy. Fajnie by było gdyby tak wydał płytę producencką z czołówką rodzimej sceny. Byłoby to coś innego i dźwiękowo na bank by wyszło. Na Beat Brothers (OSTR + The Returners) czekam strasznie, jednak wątpie, że się doczekam. Cóź, pożyjemy zobaczymy.

Na koniec chcę podziękować Adamowi za niesamowite płyty, które dały mi mnóstwo frajdy i dobrej muzyki. O nim na pewno nie zapomnimy.

Pozdro! B-BoB.

Jazz W Wolnych Chwilach!!! Ja nie czekam na projekt z returnersami bo mnie momentami nudzą. - klepz.

Być dinozaurem, czyli eMCe Maciek o...

2011-03-06T12:39:00.000+01:00

Kolejny tekst od eMCe Maćka. Komentujcie, hejtujcie, róbcie cokolwiek. Zapraszam do lektury - B.

Lubisz czytać teksty dłuższe niż sms? Jeśli tak to jesteś drogi czytelniku w awangardzie nawet nie polskiej, ale raczej światowej. Ostatnio wyczytałem, że większość Polaków nie czyta nawet tekstów wielkości artykułu Onetowskiego. Niestety pisząc ten felieton nie znalazłem owych badań ponownie, ale będę posiłkował się badaniami TNS OBOP z 2010 roku. Otóż kontakt z książkami ma tylko 38 procent Polaków. Może to i stosunkowo dużo, ale od kontaktu do przeczytania całej książki jeszcze daleka droga. Poza tym badania te nie pokazują co te osoby czytają. Z szału jaki powstał na punkcie Harrego Pottera mogę się domyślać, że książki tego typu stoją na półkach wielu polskich domów poprawiając owe statystyki. Nawet przeczytanie takiej książki jest lepsze niż oglądanie „Tańca z gwiazdami”, ponieważ poprawia zdolność czytania(wbrew pozorom dużo ludzi dalej ma problem z tą trudną sztuką) i rozwija wyobraźnie. Ale czy tak naprawdę nie stać nas jako ogółu na czytanie bardziej rozwijających treści?

W prasie drukowanej sprawa wygląda podobnie. Tytuły takie jak „Fakt” , czy „Super Express” sprzedają się w Polsce bardzo dobrze. Nie ujmując nic tym gazetą w jaki sposób mam traktować ich dziennikarstwo poważnie. Ostatnia strona opatrzona „gołą babą”, a pierwsza strona krzykliwym najlepiej skandalizującym tytułem. To ma być prawdziwe dziennikarstwo? Zrozumiałbym gdyby te szmatławce miały grupę docelową pokroju gwiazd dokumentu „Czekając na sobotę” (nawiasem mówiąc polecam-dostępny na youtube), czyli ograniczonych umysłowo wieśniaków, ale sprzedaż samego „Faktu” to 437060 sztuk, który tym samym dystansuje pierwszy poważny tytuł będący również w tym samy rankingu a mianowicie „Gazetę Wyborczą” o blisko 100000 egzemplarzy! Czytelników „Faktu” widzimy wśród posłów na sejm (nierzadko oglądając w telewizji obrady sejmu można zobaczyć reprezentantów narodu z tym czymś), przeglądy prasy w telewizji też bardzo często są rozpoczynane od słów „W dzisiejszym fakcie napisano...”

A teraz ostatnia kwestia, czyli czytelnictwo wśród młodzieży. Pokolenia, które wychowały się bez internetu, czyli z grubsza osoby w wieku 30+ jeśli spędzają swój wolny czas na czytaniu to robią to głównie przy użyciu książek oraz prasy. Pokolenie, które nazwałbym hybrydowym w wieku 22-30 lat, które okres dzieciństwa spędziło gdy internet oraz telewizja satelitarna dopiero docierały do polskich domów, czyta treści papierowe już rzadziej, a bardziej skupia się na czytaniu w internecie. Moim zdaniem jest to spowodowane tym, że gdy internet wchodził na rynek jako coś powszechnego i dostępnego dla każdego, a mianowicie od połowy lat 90-tych serwisy obrazkowe takie jak youtube i filmyonline itp. jeszcze wtedy nie istniały. Podobnie sprawa wygląda z telewizją satelitarną na stałe upowszechnioną w Polsce w tym samym czasie (wcześniej były 4 programy). To pokolenie potrafi jeszcze czytać. Młodsi, no cóż - czarno to widzę. Steve Jobs, założyciel Apple'a powiedział, że nie ma co w ogóle zawracać sobie głowy nawet e-bookami czy elektronicznymi czytnikami książek, bo "niebawem nikt już nie będzie czytał, ani książek, ani gazet". Płakać się chce, że fundament demokracji, czyli prasa odchodzi do lamusa. Ale cóż - ja dalej będę tym dinozaurem, który lubi zapach świeżej gazety i mam nadzieję, że za mojego życia będę miał co czytać. A Ty drogi czytelniku? Chyba też nie jest z Tobą źle bo przeczytałeś tak długi tekst, który nie mówił o tym, że Dodzie rozpiął się stanik.

Ps. Na pewno znajdą się ludzie którzy zarzucą mi uogólnienia w moim artykule. Rzeczywiście uogólniałem, zdając sobie sprawę z tego że są czytający dwudziestolatkowie. Ale skupiałem się bardziej na trendach w dzisiejszym świecie.

Natchnieniem oraz pomocą przy pisaniu owego artykułu był tekst z czwartkowego DF Krzysztofa Vargi pt. „Kocham papier- czyli wyznania zdychającego mamuta”.

Pozdrawiam,

EMCe Maciek

PŁYTA TYGODNIA: O.S.T.R. - Jazz, Dwa, Trzy (28.02. - 07.03.)

2011-02-28T17:29:00.002+01:00

PŁYTA TYGODNIA: O.S.T.R. - Jazz, Dwa, Trzy (28.02. - 07.03.)

Niecały tydzień temu odbyła się premiera kolejnej już płyty Adama Ostrowskiego (pseud. O.S.T.R.) pt. "Jazz, Dwa, Trzy". Nie powinno więc dziwić, że to właśnie ten krążek jest Zero-Siódemkową płytą tygodnia. Ja swoje pierwsze odsłuchy mam już za sobą, jednak za dużo Wam nie poopowiadam gdyż jakoś nie mogłem się na niej dostatecznie skupić. Pierwsze wrażenie jakie odniosłem to wtórność w tekstach oraz doskonałe bity, co raczej zaskoczeniem nie jest. Wyczekujcie recenzji, tymczasem już możecie sprawdzać najnowsze dzieło łódzkiego MC.

B-BoB

przeoczona sprawa od dja DBT!

2011-02-26T17:04:00.001+01:00

jeśli tylko masz ochote sprawdzić/ poznać/ utrwalić/ powtórzyć sobie to co dobrego i ciekawego w dźwiękach zdarzyło się w 2010 to polecam ssać mixtape dj DBT - 2010 past continuous.. selekcja obiektywnie najlepszych numerów dokonana przez człowieka odpowiedzialnego za skrecze na płycie tygodnia "duże rzeczy" - także niech to świadczy o jakości tej ponad godzinnej podróży. dodam od siebie, że znalazłem tu kilka mocnych pocisków z którymi nie miałem przyjemności wcześniej, ot , przeoczyłem . poniżej łapcie trackliste, a po kliknięciu TUTAJ przejdziecie do miejsca gdzie łykniecie Past Continuous. doceńcie dzielenie się ekipy zero-siedem tak kunsztownie sklejonym sztosem niewdzięcznicy.
    1.    Black Sheep – Power to the Pih-Poh Feat. Rhymefest
    2.    Hocus Pocus – Beautiful Losers
    3.    Slum Village – Dance Feat. AB
    4.    A.G. - Fuck The Club
    5.    Nas & Damian Marley – Count Your Blessings
    6.    The Roots – The Day Feat. Blu, Phonte, Patty Crash
    7.    Donwill – Laura's Song
    8.    Little Brother – Second Chances
    9.    Fat Joe – Slow Down (Haha) Feat. Young Jeezy
    10.    Aleon Craft – Project Blue Beam
    11.    N.E.R.D. - Hypnotize U
    12.    Kanye West – Dark Fantasy
    13.    Stalley - Hercules
    14.    Black Milk – Deadly Medley Feat. Royce Da 5'9'' & Elzhi
    15.    Skyzoo & Illmind - All About That
    16.    Apollo Brown – Odds Ain't Fair Feat. Hassaan Mackey
    17.    Erykah Badu – Turn Me Away (Get Munny)
    18.    Evidence – Frame of Mind
    19.    Guilty Simpson – Runners Feat. Black Milk
    20.    Big Boi – Shutterbug Feat. Cutty
    21.    Onra – The One Feat. T3
    22.    Del The Funky Homosapien – Easter Eggs
    23.    Ghostface Killah – Ghetto Feat Raekwon, Cappadonna & Ugod
    24.    TY – Emotions Feat. Sarina Leah, Shaun Escoffery
    25.    Shad – Rose Garden
    26.    Phil Ade – Always There
    27.    Big Remo & 9thWonder – Girls Most Wanted Feat. Colin Munroe
    28.    Reflection Eternal – Just Begun Feat. Electronica, J Cole & Mos Def
    29.    Kendrick Lamar – Heaven & Hell Feat. Alori Joh
    30.    Bodega Man – Recession Thinking
    31.    Cris Prolific – Music Is Feat. Ursula Rucker

ps. znałaś/eś te 31 tracków wcześniej? jeżeli odpowiedź brzmi tak to staniesz się patronem zero-siedem, będziesz pisał dla 0.7 i pójdziesz z nami na 0.7.
siefka..

K l e p

Płyta tygodnia (21 -28.02): stare dobre duże rzeczy i nowa dobra muzyka ,i ładne życie

2011-02-22T23:10:00.003+01:00

Jest dzień obsuwy, ale jak już wspomniałem robimy to charytatywnie.

***

W.E.N.A. i Rasmentalism - Duże rzeczy (2009)

z polskim rapem jest jak z samochodem średniej klasy. nie jest obiektem naszych marzeń, nie pragniemy go, ale jak już jest to dziękujemy mu,że nie musimy jeździć pierdolonymi autobusami MZK!!! w przypadku rapu, znienawidzony autobus to najpopularniejsze stacje radiowe na ziemiach polskich. oczywiście, zdaję sobie sprawę, że porównanie jest dość naciągane, ale niech będzie.

polski rap ma także to do siebie, że co jakiś czas zdarza mu się perełka, idąc podjętym tropem taki powiedzmy : tu wstaw swój wymarzony samochód.

perełką na naszej scenie jest wspólny krążek WENY i Rasa, w całości wyprodukowany przez Menta (Mentosa). nie ma sensu rozwodzić się nad znakomitością linijek Rasa, stylem WENY czy kunsztem Menta. ten ostatni to absolutna czołówka, wyżyny polskiej produkcji, wprawnie mieszając soul z elektroniką zaserwował 13 naprawdę dużych rzeczy(nawet korzenie jako intro są duże) - ment zapewne wie gdzie szukać inspiracji. "duże rzeczy" to odważny, oryginalny, inny i lepszy od 90%, jak się nawalę to od 95,9% polskich płyt materiał.

powodem dla którego piszę o wudoe i rasmentalism jest zapowiedziany na wiosnę nowy rasmentalism (pierwsza płyta "dobra muzyka, ładne życie" - warto). delorean już śmiga i jest dowodem na to, że szykuje się turbokozak, a poniżej trailer, który wrzucili chłopaki dzisiaj na jak jesteś stewardessą to pozdrów nasze ego tam!. wiosna 2011 będzie dobra, duża i ładna!

K.L.E.P.A.

podsumowanie 2010 by klepa

2011-02-17T00:47:00.002+01:00

Wybaczcie brak jakiejkolwiek aktywności na blogu z mojej strony, ale nie płacą mi za to, a powinni. Przechodząc do podsumowania, nie jestem odpowiednią osobą by rekapitulować 2010 bo nie słyszałem z połowy płyt, które chciałbym usłyszeć. Ale z tego co obiło mi się o uszy wybrałem kilka krążków, wartych uwagi - moim zdaniem. Kolejność nie ma ABSOLUTNIE żadnego znaczenia więc możesz zacząć czytać od końca.

***

kanye west, my beautiful dark twisted fantasy - oj nie będę oryginalny. bez względu na to jaki portal muzyczny/blog podsumowuje miniony rok, bez względu na gatunek muzyczny, to zawsze w zestawieniu znajduje się my beautiful dark twisted fantasy. nie będę was zanudzał gadką jakoby Ye na nowo zdefiniował muzykę, nie, on tego nie zrobił. pan bóg dał tchnienie i wyznaczył kierunek. kierunek dla współczesnej muzyki, w którym to należy jebać granicę i szufladki. i pomimo tego,że to już nie hip-hop jak mówią, to bądźmy dumni bo jednak monstrualny krążek powstał w hiphopowej głowie, okraszony hiphopowymi gadkami, i`m proud. fachowcy piszą o bogactwie kompozycji, trudno zliczyć ilość twarzy pracujących nad powstaniem całości (creditsy są przeobszerne), b zanudzał was ile $$$ wpompowano w materiał, ja mam sugestię: pierdol to. bowiem nieistotnym jest czy mamy do czynienia z krążkiem przełomowym, esencją całej tej otoczki jest MBDTF, muzyka która będzie się bronić przez długie lata gdyz jest kurewsko intrygująca.

***

the roots, how i got over - 23 czerwca 2010 kończąc recenzję napisałem : "delektuj się ambitny słuchaczu i pamiętaj o HIGO w podsumowaniach roku, wielka rzecz!". wiedziałem ponad pół roku temu to co wy wiecie teraz, a więc odsyłam do recenzji. The Legendary Roots!

***

profesor green, alive till i`m dead - przede wszystkim, do głównych zalet "zielonego brytyjczyka" (idealne określenie panie B, brawo) zalicza się jego... brytyjskość. tak, trend we współczesnych melodyjkach pokazuje,ze w ostatnich latach najlepszym miejscem do robienia muzyki jest Anglia i profesor wykorzystuje to po całości. wspaniały kolaż brzmień łączący nowe ze starym, najbardziej mainstreamowe rzeczy z mainstreamowych przeplatane funkową pętlą, dubstepem (taa, wszędobylskie jungle), wokalem lily allen (lubimy panią), siermiężnym city of gold, szybciutkim monster, balladką w stylu the streets: closing the door, łagodnym where do we go (ooooł refren) czy pierwszymi trzema numerami gdzie gdyby zwolnić tempo a little bit mamy klasyczne jointy. kiedyś przeczytałem w newsweeku (wow) recenzje pióra metza (bodajże naczelny machiny) odstraszającą ortodoksów od alive till i`m dead. niewątpliwie green może przestraszyć takiego gościa, ale klep-z, lubiący czasem przyortodoksić, przywitał płytę z otwartymi ramionami, uśmiechając się do głośnika jak debil.

***

jose james, blackmagic - a teraz będę oryginalny i pokażę niektórym miernotom, - czego nie muszę robić - że dość spora grupa słuchających hiphop to głowy wiedzące gdzie szukać ładnych piosenek, obojętnie na której półce krążek leży w empiku czy lokuje się w najbardziej podziemnym podziemiu, 5 metrów nad jądrem ziemi. pisząc miernoty mam na myśli przypuśćmy takiego franka (postać fikcyjna), wiernego fana rocka, zaślepionego plakatem ulubionej kapeli, który usłyszawszy,że blackmagic to ciepłe czarne brzmienia powie bleeee, elo yoł hwdp śmiejąc się z Ciebie pod nosem i tworząc w głowie wizje jakim to idiotą jesteś (taka mała tyradka słowem przydługawego wstępu).jednak dla wszystkich pozbawionych mentalności 15latka to najogólniej mamy do czynienia z jazzowo-soulowym przyjemnym długograjem, okraszonym wyskokami w stylu flying lotusa w np. numerze made for love. przy temacie pozostając, nagrania na blackmagic to w dużej mierze ambitnie o miłości, chociaż sprawa odkrywczą nie jest. podsumowując, te 14 tracków jamesa idealnie nadaje się na leniwe popołudnie (lecz nie ma mowy o zamułce), spokojny wieczór, dzień na kacu, poranną kawę w pozbawiony obowiązków dzień, a przy trąbce w promise in love możesz śmiało powiedzieć koleżance, że jest fajna.jak nie zczai(szczajjj) to masz na przeciwko głupią małpę i sam idź się pomodlić do plakatu najlepszego bandu,.! *autor szydząc,zręcznie miesza muzykę z socjologią

***

currensy, pilot talk I oraz pilot talk II -
joystik.................................joystick........................nie chce mi się........ pilot talk I stawiam na równi z drugą częścią joystick, będącą idealnym dopełnieniem jednego z najbardziej świeżych projektów 2010 joystick. jak jesteś zestresowanym księgowym to nie odpalaj joysticka, bo możliwe,że już nie wrócisz do pracy joystick. cóż, napisałbym, że charakter płyty najcelniej oddaje z angielska słowo "chillout", ale stało się strasznie głupawe joystick, skurwiło się, więc zrobić tego nie mogę joystick. z lenistwa odsyłam do recenzji naszego kolegi bartka jot, joystick, gdyż zgadzam się w większości, joystick.

***

ghostface killah, apollo kids - tak sobie pomyślałem, że gdyby bity z apollo kids trafiły na wu massacre to spuszczali byśmy się nad wielkością Clanu tu i ówdzie. szefowie nie mają w zwyczaju gdybać,dlatego jeśli masz ochotę na porządny hiphop, w większości klasyczny, to wrzuć ghostface`a zamiast maskary od wu. i tu twe uszy uświadczą metha i raekwona w przeokrutnym kozaku jakim jest troublemakers. ghetto skumają wszyscy fani snatcha (ten numer widzę w momencie gdy del toro aka franky four fingers przebrany za żyda kradnie diamenty). dla mnie dzieci apollo to ponad 40 minut bez słabych momentów, a każdy z gości dołożył cegiełkę do sukcesu. tak się robiło rap w 2010!!!!

***

statik selektah& termanology, 1982 - po pierwszych odsłuchach stwierdziłem, że na 1982 nie ma nic co wyróżniłoby kooperacje statika z termem spośród tuzina innych płyt. przyznam, biorąc się za słuchanie miałem w głowie wielki czerwony, neonowy napis: 'statik powtarza się, a to zaczyna być nudne'. po jakimś czasie usłyszałem singlowe goin back, xzibit i cassidy pozamiatali na takiej petardzie więc uznałem za rozsądne dać jeszcze jedną szansę.co z tego wynikło? 1982 to obszerny przegląd ogromnych możliwości termanology, doskonała szansa na wyłapywanie smacznych linijek typu: i don`t battle mc`s, i just embarrass mc`s. fajne pomysły na kawałki jak you should go home czy tell me lies, a wszystko z bardzo udanie pociętymi samplami. fakt, 1982 można było wydać choćby 4 lata temu i nikt by nie zauważył, ale chyba po to krążek jest okraszony starą datą (oprócz daty urodzin obu panów) - czasem warto wrócić, a jeśli wciąż słucha się tego dobrze to czego chcieć więcej? tyle.

wyróżnienie: duck sauce - za globalny hit "barbra streisand", który leci wszędzie pozostając przy tym po prostu piekielnie dobrym kawałkiem.

i te pozycje bym wam polecił będąc waszą mamą
spadać do słuchania!

K l e p a

PŁYTA TYGODNIA: A TRIBE CALLED QUEST - THE BEST OF (14.02. - 21.02.)

2011-02-14T19:19:00.001+01:00

PŁYTA TYGODNIA: A TRIBE CALLED QUEST - THE BEST OF (2008)

Jestem aktualnie na etapie nadrabiania zaległości hip-hopowych. Po płytach Pete Rocka z CL'em i EPMD przyszedł czas na zbiór hymnów dla truskuli, czyli najlepsze bądź najbardziej znane kawałki legendarnej grupy "A Tribe Called Quest". Wcześniej miałem oczywiście do czynienia z tymże genialnym składem, jednak było to dawno i nieprawda. Nadszedł czas odświeżenia sobie kopułki. No i co by tu dodać...Jesteś fanem rapu i nie znasz ex ekipy Q-Tipa (genialny "Renaissance" - polecam) to nie zostaje Ci nic innego jak sprawdzenie całej dyskografii. Nie masz czasu? Sprawdź "The best of", na którym znajdziesz takie klasyki jak "Can I Kick it" czy "Check the ryhme". Zachęcam - B.

P.S. Dzisiaj płytę wrzucać miał Klepa, ale oznajmił, że ma wolne. Niech będzie. Peace!

Diggin' in the web, czyli przegląd serwisów, blogów i for o rapie by B.

2011-02-09T14:50:00.002+01:00

Na bezrobociu jest ciężko. Nie ma pieniędzy na alko i fajki, no i przede wszystkim czasu wolnego jest za dużo. Pomyślałem, że przeznaczę go na napisanie obszerniejszego tekstu. Temat wpadł jakoś sam: risercz różnego rodzaju miejsc w sieci traktujących o rapie. Ograniczyłem się do naszego cudownego kraju. Zapowiadam już na wstępie, że pominąłem parę serwisów bo po prostu na nie nie wchodzę. Ok tyle. Do dzieła.

SERWISY

#1 CGM (Codzienna Gazaeta Muzyczna)

Jak nazwa wskazuje CGM jest serwisem muzycznym, który uwagę zwraca na wszystkie gatunki, nie ograniczając sie tylko do rapu. Zaznaczyć jednak trzeba, że to właśnie hip-hop dominuje na opisywanej stronie. I dobrze. Głównym powodem dla, którego CGM warty jest odwiedzenia to multum wywiadów prowadzonych przez niezastąpionego redaktora Artura Rawicza (pseud. YETI). Kto nie widział, niech zobaczy bo forma i treść rozmów Rawicza to nie zadawanie tych samych, rutynowych pytań tylko inteligentna konwersacja z dużą ilością humoru. Szczególnie polecam wywiady z TDFem ;) CGM zdobywa Znaczek jakości Zero-Siedem.

#2 POPKILLER

Ów serwis znać możecie z Naszych Zero-Siedemowych zakładek. Popkiller zajmuję się w 95% rapem, reszta to ciekawostki ze świata reggae, czy jakiś new-beatów. Plusy to: duża ilość wszelkiego rodzaju rankingów (co lubię strasznie), sporo newsów, powroty do płyt zapomnianych lub przegapionych i całkiem fajne wywiadziki. Portal jednak nie jest pozbawiony wad: zdarzają się duże obsówy w publikacji nowinek, średnio przepadam za stylem pisania dwóch głównych redaktorów no i największy zarzut to podjarka praktycznie każdym wydawnictwem co powoli robi się żenujące. Bądź co bądź warto Popkillera odwiedzać, aczkolwiek gwiazdki polecenia nie dostaje. Łuuu.

#3 Hip-Hop.pl

Zwany również jako "portal z kreską" serwis ten jest najbardziej znienawidzonym miejscem w sieci przez raperów. Zapytacie dlaczego? Wystarczy wejść i poczytać komentarze, które roją się totalnego hejtingu. Możesz być najlepszym MC jakiego poznał świat, a na sławietnym Hip-Hop. pl i tak zostanie z Ciebie tylko cień tego kim jesteś. Użytkownik o pseudonimie "Manuel z celi" powie, że "jebiesz ścierą", inny ukrywający się pod nickiem "Karol Weksler" pojedzie, że "twój rap brzmi warkot traktora", a dobije cie nijaki "donPablo" hasłem: "z taką mordą bym sie na okładki nie pchał, wolałbym ją zrobić w paincie. HAHAHA beka z rosomaka". Zeby było milej: na H-H.pl warto zajrzeć dla newsów pojawiających się po prawej stronie. Odradzam czytanie komentarzy.

FORA i BLOGI

#1 ŚLIZG [forum]

Ślizg to prawdopodobnie największe forum rapowe w Naszym pięknym kraju. Niektórzy z userów siekają naprawdę smiesznymi hasłami, inni marnie prowokują, a część po prostu komentuje. Nic dodać, nic ująć. Na Ślizgu można dowiedzieć się sporo o rodzimej scenie, a i nie mało o zagranicznej. Polecam, lecz znaku jakości nie dam.

#2 RAPORT [blog]

Także zlinkowany w Naszych zakładkach, raport to jeden z lepszych blogów o hip-hopie w sieci. Prowadzony przez Pana Dawida, pseud. Bartkos, cieszy się dużą popularnością. Propsował go gorąco Andrzej Cała, więc jakby nie patrzeć coś w tym musi być. Niestety aktualnie autor nie pisze tak sporo jak kiedyś. Warto sobie poczytać wszystkie jego wcześniejsze posty aby posiąść / uzupełnić lub po prostu sprawdzić jak koleś pisuje o płytach. Znaczek jakości jest? Jest.

---------------------------------------------------------------------

Na dziś wystarczy. Idę się okąpać aby nie śmierdzieć, a potem posłucham rapu bo pogoda aż prosi mnie o odpalenie dobrego westcoastu. ELooo!

PŁYTA TYGODNIA: MŁD/CZARLSON - EP (07.02. - 14.02.)

2011-02-07T18:07:00.007+01:00

PŁYTA TYGODNIA: MŁD/Czarlson - EP (07.02. - 14.02.)

Na ten tydzień Zero - Siedem poleca EPkę od duetu MŁD (MC) / Czarlson (producent). Szybki opis:

300 sztuk na winylu co jest kompletną nowością w dobie ITunes i Beatport. Gratka dla koneserów. Obydwaj nie są raczej Twoimi małoletnimi sąsiadami spod klatki, daleko im również do hipsterów, długich włosów i imprez electro. Mają za to sporo talentu i chęć aby go pokazać. Znani w podziemiu, wcale nie muszą stamtąd wychodzić, po prostu stwierdzili, że fajnie będzie coś stworzyć razem. Materiał na płycie nie ma na celu zmiany oblicza polskiego hip hopu, co w dzisiejszych czasach jest raczej powiewem świeżego powietrza, albo głębszym oddechem po wyjściu z zadymionego klubu. Żadnego pierdzenia basem, gorącego gówna czy szarańczy hihatów Płyta/EP z 7-8 kawałkami i ich remiksami pokaże różnorodność- kilka usypiaczy do pobujania, kilka bangerów dla małoletnich fanów Stones Throw.

Jak jesteście ciekawi kim są MŁD/Czarlson to tu macie kolejny opis:

Jeśli jeszcze kompletnie nie kojarzysz o kim mowa i czego się spodziewać, poczytaj fachową literaturę poniżej- biografia i Młd i Czarlsona- mowa oczywiście o dokonaniach muzycznych. Czarlson- reprezentant Warszawy, wychowany na Mokotowie, co miało niemały wpływ na jego rozwój. Żadnych bling blingów/ cykaczy czy psychorapu spod piździwiercia. Klasyka. Bitmejker nieznany (jeszcze!) szerszej publiczności. Koniec 2008 to jego wypłynięcie na szersze wody. Dwa projekty, które ukazują się niemal równocześnie: HIROZ- Ciężkie życie Bohatera- oraz Paski/Czarlson - Fajne Ep. Na obydwu projektach był również tzw. "egzekjutif produser"- tu sieknął bicik , tam załatwił drukarnie, ustawił Cię z fajną dupą w międzyczasie odpisując na maile fanów - człowiek renesansu w czasach drapieżnego kapitalizmu. Jego bity utrzymane w klimacie złotej ery lat 90, bazują głównie na samplach artystów spod znaku motown. Wszechobecne wokalizy lub jak kto woli śpiewające wiewióry to jego znak rozpoznawczy. klasyczne bębny i czysty sampling - jak często podkreśla "Simple Sample" to, to co lubi. Na projekcie nie zabraknie leniwych bujaczy jak i bangerow powodujących kiwkę o nachyleniu 90 stopni. Jak na razie współpracował w rożnym zakresie z kilkoma osobami, mniej lub bardziej znanymi : W.E.N.A., MAŁPA, MŁD, JEŻOZWIERZ (TWPLUTON), JUNES (RAP ADDIX), ASK MŁD, młody solo, szmalec. Raper/niegdyś producent/. Artysta z prawdziwego zdarzenia- godzinę zeluje włosy, ma tremę przed koncertami, których nie gra, oraz 10 razy z rzędu słucha tych samych numerów. Reprezentant multimiejscowy. urodzony na warszawskim Bródnie wychowany w podgarwolińskiej Hucie obecnie zamieszkujący Warszawe, podejrzewany o Siedlce/Garwolin/Suwałki/Archangielsk/Kamczatkę - jak jest naprawdę nie wie nikt. Początki jego zajawki (nie lubimy tego słowa ale przecież nie wpiszemy hobby) to jakiś 1999 i Osiemram gdzie wspólnie z Dj Kwachem, Kashem i Marta zabłysnął jako ten co najfajniej śpiewa i przegaduje cała reszte. Kontynuacja to gang Agi gdzie z Majem, Gersonem i dj Gugatchem narobili trochę szumu na podziemnej scenie. W międzyczasie multum luźnych zwrotek oraz projektów min. z Manufaktura, Wena, Paskim, Na Pół Etatu, Karwanem oraz garwolińsaką Ziombus Familią, potem długo nic. Projekt z Czarlsonem ma pomoc mu spłacić naprawę jego 13- letniego golfa oraz umożliwić powieszenie własnej płyty w salonie jako elementu dopełniającego feng shui. To czego możemy się spodziewać to rap na luzie, trochę przechwałek, trochę nastoletniej wczuty z perspektywy starego konia.

Całość pobierzecie STĄD (niecałe 20 mb). Ja jestem w trakcie słuchania, więc za dużo Wam nie poopowiadam. Narazie wydaje się spoko. Peace! B-BoB

TOP 2010 by B-BoB

2011-02-02T23:17:00.004+01:00

Mieliśmy nie robić z Klepiuszem podsumowań zeszłego roku, jednak w chwili obecnej nie mam co ze sobą począć, więc pomyślałem, że strzele szybki tekścik o tym co najbardziej utkwiło mi w uszach (oprócz miodu) i głowie wogóle w pięknym roku 2010.

Zacznijmy od wspomnień związanych ze studiami, które już prawie, ale to prawie kończę (została mi tylko obrona). Trzy lata przeminęły jak z pejcza strzelił. Chyba do końca mego marnego życia będę tęsknił za chwilami spędzonymi w Bielsku, gdzie alkohol używaliśmy częściej niż wodę, uczyliśmy się grać na szklanym saksofonie, który od naszych ćwiczeń aż dymił i bulgotał, długo trenowaliśmy zagrywki w pokera no i przede wszystkim słuchaliśmy w opór dobrego rapu. Tak właśnie tam było. Tak było tam. Niestety, wszystko ma swój początek i koniec. Po cholernie ciężkich przeprawach na uczelni jakoś te studia skończyłem z bilansem: 5 warunków (5 x 150 = o kurwa.), 2 egzaminy komisyjne (zdane oby dwa ofc) oraz poznaniem wielu znakomitych moczymordów (m.in. dr Hoffman, eMCe Maciek, Klep-Alko-Kleps, i inni). Były "zwały", "kaczki" i inne "prynty" (c'nie Przemo ;p), były maratony serialowe ("Na wspólnej", "Brzydula", "Pierwsza Miłośc" - to najbardziej loffciam) i dżordany też były. Ogólnie działo się. Tyle na ten temat.

Był jeszcze Hip-Hop Kemp w tamtym roku, ale o tym już pisaliśmy. Przejdźmy więc do muzyki. Zrobimy sobie TOP 3 PL i TOP 3 USA i wyróżnienia.

TOP 3 POLSKA

1. ELDO - Zapiski Z 1001 Nocy - po czasie stwierdzam, że ta płyta jest nieco za długa. Wyciąć tak parę tracków i mamy materiał nie do pobicia, jednak rok 2010 w polskim rapie nie był szczególnie mocny przez co "Zapiski..." ląduja u mnie na pierwszym miejscu.

2. DONGURALESKO - Totoem Leśnych ludzi - jak nigdy Guralem się nie jarałem to tę pozycję grubo katowałem na moim zajebistym MP4. Tutaj jest prawie wszystko czego potrzeba mi do szczęscia: klimat, który tworzą leśne opowieści czy dziwięki lasu i ogniska , flow, które w przypadku DGE zawsze zdaje egzamin, bity, przez które Matheo ma ode mnie wielkiego buziaka. Gdyby jeszcze teksty były mniej chaotyczne prawdopodobnie ten krążek wylądowałby na pierwszym miejscu podium.

3. Hi- Fi Banda - 23:55 - nie ukrywam, że miałem nie co problemów z określeniem tego miejsca. Postawiłem jednak na Dioxa z ekipą głównie z powodu: paru naprawdę udanych kawałków, numeru z udziałem DITC i niezłą szesnastką od Wudoe.

TOP 3 USA

1. Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy - co tu dużo gadać: koleś wydaje na zrealizowanie płyty 2 miliony dolarów, wyjeżdża daleko i zaprasza gości, o których nie jeden pierwszoligowiec ze Stanów może pomarzyć (Jay-Z, Rihanna, Fergie, Elthon John, Pete Rock, Nicki Minaj i duuuużo, duuuuuuuuużo więcej). Przepych i rozmach, ale z jaką gracją i wyczuciem dźwięku. Piękne.

2. THE ROOTS - How I got over - nie od dziś wiadomo, że Root'si to klasa sama w sobie. Ich najnowsze dzieło to nic innego jak kawał dobrej muzyki, a singiel do tej płyty był dla mnie swoistym pierdolnięciem w głowę.

3. KNO - Death is silent - świetny krążek na zimowe wieczory, produkcje KNO gniotą jaja - są po prostu wyśmienite. Te samplowane wokale jadące w refrenach to coś naprawdę mocnego. A, że raper z niego średni...to już olać.

WYRÓŻNIENIA:

PROFESSOR GREEN - Alive till I'm dead - ten zielony brytyjczyk nagrał album, który powinien być wzorem jak nagrać zajebistą mainstreamową płyte. Za samo "Jungle" i tak dostałby wyróżnienie. Good job Green.

Bun B - Thirll O.G. - jakby wyrzucić parę kawałków to ta płyta mogłaby w niejednym podsumowaniu walczyć o podium. Niestety, Bun chyba przekombinował i koło DJ PREMIERA postawił T-Paina z cholernym autotunem, ktorego nie da się słuchać. Szkoda bo na tej płycie jest dużo dobrej muzyki, no i sam gospodarz pokazuje wack'om gdzie ich miejsce.

JOT - Stan Równowagi - w końcu wrocławianin wydał to długo oczekiwane, legalne solo i nie zawiódł, choć mogło być lepiej...ale nie będę marudził tylko pochwalę: styl (!), flow, teksty i bity na poziomie przekraczającym możliwości wielu polskich MC. Tak miało być Jot.

STASIAK - Pół Żartem, Pół Serio - Stasiak może jakimś wymiataczem nie jest, aczkolwiek jego debiut to całkiem przyjemna pozycja z bardzo fajnym singlem. Wszystko z przymrożeniem oka.

--------------------------------------------------------------------------------------

Tyle. Komentujcie, pijcie i czekajcie na nowe posty. Pozdro. B-BoB

w takim razie ja też będę musiał podsumować 2010. mogę zdradzić ,że chyba z 3 pozycje się powtórzą i na pewno nie będzie to totem,.oj piękne partyzanckie czasy "studia, pojechałem na trzy letnie wakacje/wyjechałem na partyzantów mamo przyśle kartkę" - Klep-Z

PŁYTA TYGODNIA: VNM - DE NEKST BEST (31.01. - 07.02.)

2011-01-31T12:22:00.003+01:00

Płyta tygodnia: VNM - DE NEKST BEST

Dokładnie od dziś na Zero-Siedem co tydzień pojawiać się będzie płyta tygodnia, którą znajdziecie naciskając na obrazek położony w prawej stronie bloga, pod logiem. Kiedy naciśniecie owy obrazek zostaniecie przeniesieni do tekstu o prezentowanej pozycji. Może to być po prostu krótka notka, zapowiedź albo i dłuższa recenzja. To już zależy od Naszych upodobań.

Na pierwszy ogień leci legalny debiut VNMa pod jakże angielskim tytułem: "De Nekst Best". Szczerze powiedziawszy wahałem się czy nie wstawić tu najnowszego krążka Taliba, ale stwierdziłem, że MC z Elbląga zasłużył sobie na to by poznało go więcej ludzi bo jego sklepowy debiut to pozycja naprawdę solidna. Świetni goście (m.in. Pezet, Ten Typ Mes, Włodi , Hi-Fi Banda), dobre nowoczesne produkcje (Kazzushi), a także produkcje bardziej odlschoolowe (Kudel) oraz ładnie ogarnięte skrecze (Medyk, Kebs). Jeżeli na naciągane flow Venoma reagujecie alergiczne, uprzedzam, że raczej ta płyta Was nie porwie. Jednak kiedy uprzedzeń nie posiadacie, nie pozostaje mi nic innego jak polecić to wydawnictwo.

Tu macie singiel z klipem:

Pozdro! B-BoB

Sto Lat Zero-Siedem! Radio Zero-Siedem!

2011-01-30T13:13:00.007+01:00

Dokładnie rok temu tj. 30 stycznia 2010 opublikowaliśmy pierwszy wspólny post jako reprezentacja Zero-Siedem. Przez 365 dni udało się nam puścić 87 tekstów, co i tak jest wynikiem kurewsko dobrym jak na redaktorów klephustler kleps`a i b-bob`a (melange, najki, dziewczyny). W międzyczasie dołączyła do nas gwiazda politycznego rapu - eMCe Maciek, ponieważ na jego widok "twoja stara kończy w klimacie", jego teksty "latają jak rządowe samoloty" i koleżanko uważaj bo "w nocy jest królem pod kocem". O szatę, szatę króla, zadbała pewna Pani będąca kiedyś miłą b-girl, a teraz w sumie nie wiadomo czy jest miła i czy jest b-girl :D + dodatki by bobstein żyd (zwolniony ze względu na zbyt wygórowaną gażę, nie, broń panie boże, nie doszukuj się podtekstów. jezus królem polski żydo-komuno wstrętna masonerio).

Z okazji tej jakże cudownej rocznicy dj klepmaster kleps/klephustler klepz aka dj chupa chubbz aka po prostu wito przygotował dla was zupełnie nieprofesjonalny mix/podcast o wdzięcznej nazwie "dope and fresh". 50 minut po tłustych brzmieniach, wyselekcjonowanych pod wpływem chwili jednak z dużym naciskiem na to co wydarzyło się dobrego w muzyce 2010. trochę nowego jorku, philadelphia, new beat, detroit, polskie akcenty, panie, znane mordy i podziemne kocury. głupio nie znać. tym samym rozpoczynamy erę Radia Zero-Siedem!

kliknij dope and fresh hotfile

kliknij dope and fresh rapidshare

Tak więc do sklepu po zero-siedem lub po dwie zero-siedem, telefon do koleżanek i kumatych ziomków, a w głośniki dope and fresh radio vol.1. Świętujcie od dziś, a kończcie po kempie!

K l e p z

„Niech śmiech zmieni oblicze ziemi. Tej ziemi”

2011-01-27T11:34:00.003+01:00

Oto nowy tekst dodany przez eMCe Maćka. Już w ten weekend pare zmian na blogu - stuknęły Nam pierwsze urodzinki więc inaczej być nie może. A już od dziś Wasz ukochany Maciuś zasiada w fotelu blogerów Zero-Siedem. Zapraszam do lektury!

„Ludzie, zróbcie coś z waszymi polskimi mordami(...)powiedziałem mordy nie twarze”- B. Linda. Zacząłem swój dzisiejszy post cytatem z filmu ”Szczęśliwego Nowego Jorku” – na dole tego wpisu wrzucam link do tej wypowiedzi. Fragment tego filmu obrazuje problem o którym dziś napiszę w moim poście, a mianowicie wszechpolski pesymizm. Nasz kraj przez ostatnie dwadzieścia lat pięciokrotnie pomnożył swój PKB. Poprzez liczne wyrzeczenia i wysiłkiem każdego Polaka dokonaliśmy czegoś o czym poprzednie pokolenia mogły tylko pomarzyć. Możemy swobodnie podróżować po UE i podejmować tam legalną pracę (od maja w całej UE), place budowy widać wszędzie, warunki do życia w Polsce są coraz lepsze jak i również perspektywy. Ale i tak wszyscy narzekają „Na tego Tuska”, „Na czerwonych” , „Na korki”, „Na pogodę”. Zdaję sobie sprawy, że wszystko da się wykonać lepiej, szybciej, taniej, ale z drugiej strony można było iść drogą Białorusi i cieszyć się ze skrawka ziemi ornej, krówki oraz konika. Zaczęło mnie ostatnio intrygować dlaczego nie cieszymy się z naszego sukcesu. Otóż do momentu zakończenia liceum jest wszystko w porządku-nauczyciele troszczą się o uczniów, o niewiele rzeczy trzeba się martwić jest ogólnie spokój. Schody zaczynają się w momencie wejścia w pierwszą fazę dorosłości. Na studiach zdecydowana większość wykładowców ma Cię w głębokim poważaniu, na drogach rzesza zniecierpliwionych kierowców doprowadza Cię do szału (jako pasażer nie dostrzegasz tego co widzą kierowcy), a gdy Cię okradną albo pobiją to na policję przez godzinę próbujesz się dodzwonić. Z każdym dniem gdy instytucje tego kraju Cię olewają negatywne emocje się kumulują do tego stopnia, że później Ty stajesz się tym zniecierpliwionym kierowcą, olewającym innych funkcjonariuszem publicznym albo najzwyczajniej w świecie zasmuconym obywatelem i nie pozostaje Ci nic innego jak zero-siedem luksusowej. Taka sytuacja doprowadza do tego, że jako naród kultywujemy narodowe klęski jak przegrane wojny, nieudane powstania(czy ktoś wie jak nazywało się powstanie, które wygraliśmy?- ja dzięki google wiem ;) itp. Jeżeli wydaje wam się, że nie ma już nadziei i pozostaje tylko emigracja to się grubo mylicie. Spróbujcie od dziś być życzliwsi dla ludzi, bardziej bezinteresowni i uśmiechnięci. Może nie zmienimy całego kraju, ale postarajmy się zmienić nasze otoczenie. Chyba chcemy mieć twarz, a nie mordę?

Ps. Autor też uważa, że ma mordę, ale od dziś zamienia ją w twarz ;)

Tytuł wpisu zasłyszany podczas półprywatnej audiencji u J. P. (nie mylić z J. P. II)

Obsesja krokiem do perfekcji.

2011-01-21T13:07:00.003+01:00

"Czarny Łabędź" by B.

Niedawno w Los Angeles odbyła się gala rozdania "Złotych Globów", którą opisuje się jako "test" przed Oskarami. Jako, że nie widziałem wszystkich nagrodzonych filmów postanowiłem rozpocząć nadrabianie zaległości. Na pierwszy rzut poszedł film "Czarny Łabądź" ("Black Swan") w reżyserii Darrena Aronofskiego ("Pi", "Requiem dla snu", "Źródło").

Nie specjalnie chce mi się opisywać Wam krótkiego zarysu o czym ten film jest, dlatego posłużę się FILMWEBEM: "Nina (Natalie Portman) jest baleriną w jednym z najlepszych zepołów baletowych w Nowym Jorku. Panuje tam zimne wyrachowanie. Baletnice zrobią wszystko, by zepchnąć w dół dziewczynę, która tylko stanie o stopień wyżej niż one. Zbliża się kres kariery Beth i rozpoczyna się polowanie na jej miejsce w "Jeziorze Łabędzim". Główną rolą jest postać Odett, królowej łabędzi. Rola ta jest trudna, bo balerina będzie musiała grać zarówno słodkiego "Białego Łabędzia", jak i mrocznego "Czarnego Łabędzia".Oczywiście Nina pretenduje do roli tego pierwszego, ale czy będzie umiała pokazać pazurki i zostać "Czarnym Łabędziem"? Czas płynie, a Nina desperacko próbuje odnaleźć swoją ciemną stronę. Wtedy zauważa w zespole dziewczynę wyglądającą jak ona. Za każdym razem, kiedy próbuje do niej podejść, dziewczyna odwraca się. W końcu spotyka ją po próbie. Ma na imię Lilly (Mila Kunis) i wygląda jak Nina. Nie jest jednak jej wierną kopią." <- średni ten opis, ale niech bedzie.

Nie widziałem wszystkich filmów Darrena Aronofskiego, aczkolwiek jego najgłośniejsze obrazy dane mi było zobaczyć. Zalicza się do nich "Pi", które bez wątpienia do "Czarnego Łabędzie" można porównać. Tematyka jest całkowicie zbliżona. Obsesyjne dążenie do perfekcji przeistacza się w obłęd, szaleństwo, które jednak może zrodzić geniusz.

Nina Sayers, w której rolę wcieliła się rewelacyjna Natalie Portman, jest dziewczyną bardzo delikatną i nieśmiałą (po naszemu: taka cnotka nie wydymka). Jej technika tańca jest bliska ideałowi, aczkolwiek dziewczyna ma problem z okazywaniem emocji. Zagranie Białego Łabędzia nie jest dla niej problemem - w rzeczywistości ona sama nim jest. Schody zaczynają się kiedy Nina ma wczuć się w rolę Czarnego Łabędzia, który jest jej kompletnym przeciwieństwem. Ambitnej baletnicy pomaga Thomas Leroy (Vincent Cassel), który próbuje rozbudzić w niej demony pożądania i namiętności. W jej głowie toczą się "Gwiezdne Wojny", nieustanna wlaka dobra ze złem. Dla młodej dziewczyny rola w balecie staje się wszystkim i wszystko dla niej zrobi. Nawet poświęci życie.

Nieco wcześniej napisałem, że "Czarny Łabędź" może nieść skojarzenia z "Pi" i tak w gruncie rzeczy jest. Różnica między filmami to trudność w odbiorze. Debiutanckie dzieło Aronofskiego ociera się o psychodelę i w trakcie seansu możemy być tak samo zdezorientowani jak główny bohater. "Black Swan" stawia wszędzie kropki nad i, a przekaz filmu oraz użyta w nim metafora raczej nie dadzą się pogubić widzowi. Takie "Pi" w wersji pop, co nie oznacza wcale, że najnowszy obraz Arofonskiego jest zły. Wręcz przeciwnie. To naprawdę dobre psychologiczne kino pokazujące jak ambicja przeradzająca się w obłęd może niszczyć życie, zatruwać je, a zarazem być wielkim krokiem do geniuszu, niedoścignionego ideału.

Polecam. 7+/10 B-BoB Swan.

P.S. Nigdy w życiu nie pójde na balet. Już b-boying wygląda bezpieczniej.

Upadek muzyki w Polsce - dzwonek roku i reszta.

2011-01-18T10:39:00.014+01:00

Jakiś czas temu latałem sobie po kanałach telewizyjnych i odkryłem, że w moim skromnym pakiecie cyfrowego Polsatu posiadam niezwykły mjuzik czanel - VIVA. Akurat leciał program o jakże nowoczesnej nazwie "Top 10 PL", w którym jak łatwo się domyśleć, śmigały "najlepsze" polskie utwory. Oczywiście nie spodziewałem się żadnych petard w tym strasznym zestawieniu, jednak to co zobaczyłem przerosło moje wyobrażenia, trwale osiadając na psychice spowodowało stany lękowe i lekką psychozę.

Spośród tych 10 pozycji jakie znalazły się na liście znałem tylko jeden - Hi-Fi Bandę z ich zajefajnym numerem i klipem pt. "Kontroluję Majka". Reszta wiadomo była nie porozumieniem, ale najbardziej zszokowało mnie miejsce pierwsze. Zespół "Peweks" i ich kawałek "Dziunia". Jak tragiczne to jest tego opisać słowami się nie da. Jak jesteście twardzi to sami sobie posłuchajcie. TUTAJ MACIE LINK, ALE WBIJACIE NA WŁASNĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ! Jak widać sukces Jędkierowego "Monopolu" przyniósł Nam obraz nędzy i rozpaczy. Oby tylko tego typu utworów było mniej...w co szczerze wątpie.

Teraz spójrzcie na tytuł posta. Pojawiają się w nim dwa słowa: "dzwonek roku" . Jeżeli myślicie, że sam to wymyśliłem by nadać ostrości temuż tekstowi to jesteście w dużym błędzie. Taka kategoria istnieje naprawdę! Jak nie wierzycie wbijcie sobie TUTAJ. Jeżeli ja będąc artystą znalazłbym się w gronie nominowanych do "Cyfrowego kocura, czyli dzwonka roku" przewróciłbym się i nie wstał. Zabawne są zespoły nominowane do tejże kategorii: pro-produecent Robert M, Pewex ze swoim hitem z dupy "Dziunia", Kalwi i Remi to wiadomo (oni głównie chyba zajmują się produkcją dzwonków) i uwaga "21 Allstars"(!) z przebojem "powinnaś być ze mną". Być może Mesiwo wypuści jakiś filmik, w którym powie jak fatalnie czuje się z faktem bycia współnominowanym, w kategorii "Cyfrowy kocur". Dobra zostawmy to, a Mes niech sobie głowy tym nie zawraca i płyte robi. Ja myślałem, że w erze blutufów i innych irdów nikt już nie ściąga dzwonków tzw. "hitowych" i po prostu sam sobie dobiera jakiś ulubiony kawałek by mu grał jak ktoś dzwoni. Być może pokolenie MTV woli pójść na łatwiznę i sięgnąć po coś "trendy" by mieć fejm w gimnazjum plus 20. Straszne...

Żeby nie było, że tylko marudzę, na koniec parę miłych słów o naszej polskiej kinematografii. Wśród szajsu jaki znajdziecie w kinach (za niedługo walentynki...już się boję), telewizorach lub po prostu w necie czasem zdarzą się perełki, które naprawdę warto zobaczyć. Wiadomo, łykam wszystko Smarzowskiego ("Wesele", "Dom Zły", "Brzydula"), ale raczej trzymam się daleko od polskich filmów. Szczególnie sensacyjnych i romantycznych. Aż tu nagle pojawia się "ZERO" z plejadą zajebistych aktorów, wielowątkową fabułą i całkiem niezłym scenariuszem. Na ekranie nie zobaczymy Karolaka, Damięckiego, Adamczyka, Żebrowskiego, czy innych turbo-gwiazd. Jest za to niezniszczalny i jedyny w swoim rodzaju Marian Dziędziel (aka. Wojnar), który mrugnięciem oka zamyka japy tym plastikowym pajacom z TVNu. Poza nim świetne role zagrali Kosiński, Bluszcz czy Robert Więckiewicz. Reszta wiadomo też się spisała. TUTAJ SOBIE WEJDŹCIE JAK CHCECIE ZDOBYĆ WIĘCEJ INFO O TYM FILMIE. Polecam głównie z trzech względów: gra aktorska, klimat i realizacja. Myślałem, że ciężko będzie zrobić u nas w kraju film w wielowątkową i wciągającą fabułą. A tu masz, jest. Współczesne problemy i demony ukryte za każdym rogiem wielkiej metropolii do zobaczenia w filmie "ZERO" w reżyserii Pawła Borowskiego.

Tym miłym akcentem kończę tegoż posta. Komentujcie, udostępniajcie albo zgłoście nadużycie. I pamiętajcie: kupując bilet na pieprzoną komedyjkę romantyczną nakręcacie ten cholerny przemysł, w którym siedzą ciągle ci sami ludzie, a w filmach grają te same twarze. Weźcie dziewczynę w walentynki na flaszke albo wino. Zabierzcie ją do restauracji albo pograjcie razem w WORLD OF WARCRAFT (możesz jej sprawić jakiegoś sexi itemka ;). Zróbcie cokolwiek tylko nie idźcie do cholernego kina, chyba, że jest premiera nowego filmu Smarzowskiego. "Chuj Ci w Walentynki" - jak nawijał klasyk.

P.S. OBOK MACIE OŚWIADCZENIE I APEL MESA DOTYCZĄCY UPADKU KULTURY W POLSCE. Film już długi czas wala się po sieci, ale Ci co nie znają niech zobaczą.

Zapraszam do komentowania postów oraz brania udziału w dyskusji, która rozpoczęła się po poście eMCe Maćka. TUTAJ LINK. Bez wątpienia Maciuś przygotuje dla Was kolejne mocne teksty. Także nie bądźcie frajerami, bądźcie zorientowani! Tymczasem bawcie sie!

B - BoB

"Nie róbmy polityki. Róbmy bity!"

2011-01-16T18:21:00.006+01:00

Ostatnio coś dużo polityki ukazało się na blogu przez co wielu z Was mogło zapomnieć czym tak naprawdę jest Zero-Siedem. Otóż 0,7 to blog o tematyce różnorodnej z przewagą muzyki. I o tym dziś będzie alko-parafianie.

Jakiś czas temu spojrzałem na kalendarz i z przerażeniem w oczach uświadomiłem sobie, że za niedługo muszę oddać gotową pracę licencjacką! Nie namyślając się długo chwyciłem za klawiaturę i przystąpiłem do pisania. Teraz będzie coś osobistego: jak nad czymś pracuje lubie to robić słuchając muzyki. Najlepiej instrumentalnej. Tworząc moje dzieło sięgnąłem po dwie pozycje, które dla Was opiszę. Zapraszam.

Danny Bow - Frozen Memories

Z tego co wyszperałem w necie, pan Danny Bow, to krakus, którego znać możecie (lub nie możecie) pod pseudonimem Enbe. Ja szczerze powiedziawszy nigdy wcześniej o nim nie słyszałem, ale dzięki szczęśliwym zbiegom okoliczności trafiłem na jego album "Frozen Memories". Mamy tutaj do czynienia z tłustymi bębnami i jazzowymi samplami czasem przeplatanych wypowiedziami różnych ludzi na różne tematy. Pojawiają sie numery energiczne i chillujące. Czasem ma się wrażenie jakoby Danny Bow samplował suondtrack z Gladiatora ("Unbelieveble feeling"), czasem do ciepłych trąbek dostarcza nieco elektroniki...Ten album naprwadę wciąga i do tego jest darmowy. Pobrać go możecie stąd ---> [TU KLIKNIJ BY POBRAĆ! TUTAJ! NO KURDE NIE WIDZISZ CZY CO!? TUTAAAAAAAJ!]. POLECAM!

Oddiesee - Travelling Man Instrumentals

Tego typa, podobnie jak Dannego Bowa, też wcześniej nie znałem. Ale poznałem i dobrze na tym wyszedłem - jak nie chcesz być gorszy zrób podobnie. "Travelling Man" to płyta z zajebistym konceptem: każdy numer przenosi nas do innego miasta i serwuje nam muzykę okraszoną stylem danego miejsca. Na tej płycie znajdziemy brud nowego jorku, Detroit namoczone Dillą, bujające Sao Paulo, klimatyczny Sztokholm czy soulowe Philly. Jestem zaskoczony poziomem tego wydawnictwa i raczej będę zmuszony baczniej przyglądać się temu Oddisee.

Żeby nie było potem: tUtAJ mAciE DarMOWą pŁYtkę od oDDisEE, nA ktÓreJ udZIElajĄ siĘ m.IN. BLU i asHER rOtH. JA teGO jesZcZe niE SŁuchAłeM, aLe posłuCHAM. YooooŁ!

Czekajcie na nowe posty od ekipy Zero-Siedem! ELO!

P.S. Kurwa zapomniałem się podpisać. B-BoB dziffK.O.!

Odmitologizowanie mitów! - czyli kolejny tekst od eMCe Maćka

2011-01-13T20:35:00.003+01:00

Elo. Dopadła mnie noworoczna nuda oraz bezrobocie, dlatego napisałem kolejny artykuł. Jak wiecie nie unikam tematów kontrowersyjnych i dziś poruszę Mount Everest kontrowersji, a mianowicie postać naszego polskiego papieża. Ponoć o zmarłych powinno się mówić wyłącznie dobrze albo wcale, ale w przypadku osób publicznych można przez takie podejście dojść do mitologizowania jakieś postaci w czym My, Polacy jesteśmy mistrzami. Jan Paweł II rodem z Wadowic był postacią wielkiego kalibru, czego nie kwestionuje. Miał ogromną charyzmę i cierpliwość (cecha wręcz niespotykana u Polaków). W chwili obecnej jego postać jest wykorzystywana praktycznie na każdej możliwej arenie konfliktu w Polsce (nie jest to oczywiście jego winą). Polacy próbują podpierać swoje wypowiedzi cytatami Wojtyły, każdy chce mieć cząstkę papieża w sobie (niestety najczęściej nie w taki sposób w jaki chciałby to sam papież), stawiamy mu w każdej gminie pomniki i chcemy się do niego modlić, a by to móc robić w zgodzie z nauczaniem kościoła katolickiego musi on być świętym. Słowa Santo Subito pojawiły się już na placu św. Piotra podczas pogrzebu Jana Pawła II. Ale czy jest to naprawdę tak konieczne by kościół katolicki uznał go za świętego? Jeżeli ktoś jest wierzący i wg niego Wojtyła był człowiekiem zasługującym na przejście przez bramy niebios nie potrzebuje do tego aprobaty kościoła. Nawiasem mówiąc jednym z głównych kryteriów uznania przez kościół danej osoby za świętą jest udowodnienie cudów, które miały miejsce za sprawą tej osoby. Ale czy w XXI wieku wierzymy dalej w cuda? Kiedyś ludziom cuda wmawiano ze względu na fatalne wykształcenie większej części populacji, a zarazem doskonałe jak na tamte czasy wykształcenie duchownych można było takie „cuda” stworzyć. Ale dziś nagle nikt nie chodzi po wodzie, nikt nie zamienia wody w wino (chciałbym tak;), a kościół próbuje wmówić ludziom, że papież dokonał cudu uzdrawiając kogoś. Ale najbardziej zastanawia mnie czy papież Polak zasługuje na to by być świętym też z innych powodów. Czy rzeczywiście był taki super jak chcemy sobie to wmówić? Ciekawe czy miliony ludzi zarażonych HIV myśli tak samo (kościół nie zezwala na użycie prezerwatyw, które stanowią jakąś ochronę przed zarażeniem). Czy był on najważniejszym ogniwem w łańcuchu zdarzeń który doprowadził do upadku komunizmu? Rzeczywiście wlał nadzieję w serca Polaków, ale komunizm nie został obalony tylko się zdemontował głównie za sprawą Gorbaczowa. Z Wojtyłą czy bez miałoby to miejsce. Jak osoba, która stała na czele ultrakonserwatywnej organizacji może być dla nas wzorem i autorytetem? Organizacji ,która spowodowała przez całe swoje istnienie śmierć milionów ludzi, miliony nieszczęść, zebrała niewyobrażalne majątki i do teraz pierze pieniądze w swoim banku, nie poddanym bankowemu nadzorowi. Stojąc na jej czele firmował swoim nazwiskiem wszystkie te rzeczy o których wyżej wspomniałem. Dlatego proszę Was Moi Drodzy Rodacy, troszeczkę więcej krytycyzmu. Świat nie jest czarno- biały.

eMCe Maciek

w objęciach srorfeusza

2011-01-06T20:47:00.001+01:00

Incepcja - diss na Incepcję. Nie rozumiem ogólnego podniecenia i społecznego spuszczania się nad filmidłem. Niby obraz Nolana zabiera nas "w podróż dookoła ziemskiego globu oraz w głąb intymnego świata snów..." bla bla bla. Niby Incepcja jest dającym nam do myślenia dzieł3m, ponieważ "trzeba być skupionym jak się ogląda" buaha... A ja mówię, w tym wypadku piszę, że jest to NIBY dobry film i daliście się w większości wrobić w gniota, raczej. Ten surreallistyczny thriller science-fiction pragnie być daniem dla intelektualistów, a kończy jako marna pseudointelektualna papka. Lubisz niedoprawione i rozgotowane, śmiało spróbuj ugryźć ponad 2 godziny z DiCaprio. Leo to dobry aktor ,nie zaprzeczam :Infiltracja, Aviator, nawet w Titanicu jest lepiej niż w inszepszion gdzie bożyszcze ze statku co się rozbił o lodową górkę jest grube i sztywne jak pal azji. To ,że coś jest przekombinowane,a nie skomplikowane!(uczulam), a wątek naciągnięty do bólu nie stawia kina na półce "mądre". Rada dla Christophera Nolana: więcej batmana mniej matrixa, od tego są panowie Wachowscy ! Wskazówka dla potencjalnych widzów: przewińcie pierwszą godzinę lub zróbcie sobie coś dobrego do jedzenia w trakcie jej trwania, zawsze też można pooglądać ładne dziewczyny w internecie. Bowiem Incepcja trwa 2,5 godz., z czego pierwszą można by skrócić do powiedzmy 5 min., co dałoby nam 1,5 godz. w miarę znośnego filmu akcji. Jestem świadomy tego,że ta recenzja jest w stylu "Incepcja jest słaba bo jest słaba,o". Ale oglądałem to jakieś 2 miesiące temu i w ogóle się nie śmiałem myśląc z minuty na minutę w głąb filmu ,że to żart, grubymi nićmi szyta prowokacja. Spałem podczas pierwszej godziny, potem podobała mi się spadająca furgonetka i scena walki bodajże arthura w hotelu, w hotelu? arhur ? Rola Eamsa (Tom Hardy) - jedyna męska z jajami i z jajem. Cóż, możliwe, że jestem głupim pseudointelektualistą w fajnych butach i nie potrafię sprawić by moje zwoje mózgowe ogarnęły przeskakiwanie z jednego poziomu snu na kolejny. Więc idę spać, idę podróżować w głąb tego co niezbadane kwitując Incepcję ziewnięciem. Dobranoc.

* - cytaty zaczerpnięte z ludzi i portali !. hejtuj!

ps. słyszałem przypadki, że niektórzy oglądali to po kilka razy i uwaga... "zawsze odkrywali coś nowego", geniusze, bez wątpienia.

K l e p c e p c j a

Pielgrzymi Bani w trasie!.

2010-12-28T17:09:00.002+01:00

My, Pielgrzymi Bani lecimy na banialuki do naszych ludzi w oazie zwanej krk. Będziemy kolędować do bólu i zapewne popłyniemy jak weneckie gondole. Poniżej plakat by b-bob. Stay melange.

Polecają: Two Smoking Barrels, Twoja Mama i Twój Tata, Pielgrzymi Bani Crew, Barbra Streisand, Zero-Siedem or die - B-Bob, KlepMasterKleps, eMCe Maciek.

Crappy Christmas

2010-12-23T22:03:00.002+01:00

Yo. Pisze ten tekst na małym kacu dlatego możecie wyczuć trochę zrzędliwości w moich słowach.
Chciałem poruszyć temat o którym wszyscy mówią w zasadzie od listopada a mianowicie święta Bożego Narodzenia.
Jak mawiał klasyk "Boga nie ma hulaj dusza". Święta obchodzi ponad 98 procent Polaków, choć znaczna ich część to niewierzący. Chrześcijanie nie mogąc się pozbyć święta pogańskiego z ludzkiej mentalności ustanowili swoje święto w tym samymczasie. Ale nie mam zamiaru przedstawiać genezy Bożego Narodzenia, lecz raczej skupię się na tym, dlaczego te święta mnie tak frustrują.
Po pierwsze - masa powtórek w telewizji (nie licząc Kevina, który jest już pewną tradycją reszty nie mam zamiaru oglądać). Po drugie całe to durne składanie sobie życzeń?
Po co to komu? Życzysz komuś wesołych świąt, a później masz go cały rok nie powiem gdzie. Dodatkowo zapychasz mu skrzynkę odbiorczą w telefonie tym spamem. Po trzecie - szał zakupów. Idąc do sklepu na małe codzienne zakupy musisz przedzierać się przez stado moherowych beretów, które jeszcze kilka lat temu protestowały przeciwko budowie hiper i super marketów, a teraz są ich stałymi bywalcami. Pcha się taka babcia Władzia z wózkiem na Ciebie by kupić 15 chlebów dla siebie bo przecież sklepy przez święta są zamknięte i może z głodu umrzeć ;/ A później po trzygodzinnym maratonie w supermarkecie wchodzi zmęczona do autobusu i liczy, że się jej miejsce ustąpi. A jak nie ustąpisz to pcha się na Ciebie z żywymi karpiami męczonymi w foliowych reklamówkach. Po czwarte - prezenty - prawie zawsze nietrafione. Ale żeby nie było, że jestem taki marudny widzę też plusy tego okresu, a mianowicie Sylwester. 3 dni chlania wszystkiego co popadnie z Klepą i B-Boy'em... Tak więc życzę wam niezapomnianych wspomnień przy kielonie...

eMCe Maciek

najlepszy prezent to hajs, zawsze trafiony. plus świąt to także żarcie, a życzenia rzeczywiście są zbędne - zdrowia nie dodadzą, portfela nie wypełnią.

klep (mikołaja) master (nie) kleps (ma)

2010-12-20T13:14:00.001+01:00

Siema.

Gościnnie piszę tu felieton jako znawca wszystkiego oraz Nitschego. Jaram się Evą Mendes, swoim hip-hopem, rock and rollem i jestem rozpoznawalny pod pseudonimem MC Maciek. Moje teksty, które latają jak rządowe samoloty będą przede wszystkim o polityce ale dobrego brzmienia gitarowego na pewno nie zabraknie. Trzeba w końcu pokazać, że świat nie tylko hip hopem stoi. Pewnie słyszeliście o Julianie Assangu, a jeśli nie słyszeliście to czym prędzej wchodźcie na stworzony przez niego portal Wikileaks, ponieważ jest o czym poczytać ( i tak pewnie nie będzie działać bo wujek sam ciągle drapie go swoimi pazurkami). Nie fascynuję się najmocniej tymi faktami, które ten portal przedstawił, bo w większości nadają się one do "Życia na gorąco", a niżeli do "Gazety Wyborczej", ale sam strach i bezskuteczne próby ukarania przez Stany wyżej wspomnianej postaci mi się podobają. Tamtejszy rząd nastraszył już m.in. Vise, Mastercarda, Paypal'a i Bank of America skutecznie blokując dopływ gotówki dla Wikileaks. Riposta hakerów sympatyzujących z Assangem była natychmiastowa o czym można było się przekonać z min rzeczników tych instytucji, którzy twierdzili, że maja tylko "drobne problemy" z elektroniczną odnogą swoich przedsiebiorstw. Ja też od dzis likwiduje moje sześciocyfrowekonto w Bank of Amerika i przenoszę je do PKO BP. Nara.

P.s. Pozdro od Agenta Tomka.

eMCe Maciek

2010-12-12T16:13:00.000+01:00

NIE MA NAS, JEST BANIA.

.

2010-12-01T01:08:00.002+01:00

29.11.2010 B L A U G R A N A 5 - 0 real madryt

roth boys in the building tonight

2010-11-07T12:31:00.001+01:00

yo moi drodzy fani na całym świecie,wróciłem właśnie z mauritiusu, wracam do gry poniżej.enjoy.

asher roth - asleep in the bread aisle (2009)

krążek ashera dymam jakoś od czasu gdy kończyło się lato, przechodząc w smutną jesień, a ta praktycznie już w zimę.. dlaczego na tak długi okres "asleep in the bread aisle" przykuło uwagę moich uszu ? ash mimo,ze jest białasem to dysponuje kozackim flow, miło akcentuje, dobiera produkcje na których odnajduje się w 100% (ucho synu!), nie sposób chłopakowi odmówić naturalności - tematyka utworów po których porusza się roth jest jakże bliska nam, białym chłopcom i białym siostrom ze środkowej europy. bo wiesz, studia, a w wypadku autora albumu koledż blau, świetne singlowe "i love college" traktujące właśnie o studiowaniu i o wszystkim tym z czym wiąże się chodzenie na uczelnie; melanż itp...dalej numery np. o kulaniu się samochodem, inhalowaniu joystickow, naparzaniu na konsoli (i`m xbox live bitch!), choć jestem zobowiązany nadmienić,że są tu momenty bardziej rozkminkowe typu "as i em",w którym asz mówi,że eminem był dla niego inspiracją, ale jest sobą i nie chce być do niego porównywany czy spokojne "his dream". chciałbym też poinformować, że uwielbiam perkusję od don cannona w wyprodukowanym przez niego "la di da" i w "sour patch kids" - tracku złożonego przez jak to się odmienia,ekhm...: orena yoel`a ?(wtf, egzotycznie to brzmi), który to jest odpowiedzialny za 90% "asleep in the bread aisle"

na przestrzeni całego LP pan mc operuje prostymi (w tym wypadku to tylko i wyłącznie zaleta) ale jakże trafnymi liniami: "so fill up my cup, let's get fucked up", "I can't tell you what I learned from school but/ i could tell you a story or two, um/ yeah, of course I learned some rules/ like don't pass out with your shoes on", "...And no rules, I'm only 22/I need to watch football and hang with a crew/but if you don't get mad when I get fat/cuz all I do is eat drink smoke weed and rap". nic wielkiego ? ale do chuja właśnie takich wersów często brakuje w rapsach zza oceanu bo przecież nie każdy mc to gangster. i cytując pewnego genialnego pijaka: "Prostota to sekret najgłębszych objawień, pisarstwa, malarstwa, każdej czynności. Życie jest doniosłe w swojej prostocie." (jeśli znasz autora tych słów to powiedzmy,że czeka Cię nagroda,ha)..

podsumowując asher paul roth,obecnie 25 letni białas z morrisville w pensylwanii (o dzięki Ci wikipedio) debiutując w 2009 roku albumem "asleep in the bread aisle" narobił sporo szumu, wybił się, zyskał szacunek sceny, chociaż już pewnie takowy posiadał po pierwszym mikstejpie (nie słuchałem, hejtuj) skoro na krążku pojawili się sam Busta Rhymes! oraz Slick Rick! (klik klik panie al paciwo buaha).a zapewnił to sobie chłopaczyna swoimi umiejętnościami na bitach z tłustymi perkusjami, którym bliżej do 2000 niż do 2010 (w rap środowisku to przeważnie ogromny plus) i fajnym podejściem, ja to kupuję,i czekam na kolejne wydawnictwo.

C e s a r z K l e p i u s z I

Czysta Krew vs, Pamiętniki Wampirów

2010-11-06T22:39:00.005+01:00

Siewka ziomy i ziomalki! Jako, że znalazłem trochę wolnego czasu postanowiłem napisać pewien tekścik, w którym to porównam dwa modne ostatnio seriale pełne modnych ostatnio wampirów, które wcale takie straszne nie są jak się wszystkim wydawało.

Jakże ważna dla Naszej światowej kinematografii saga "Zmierzch" wywołała falę produkcji o wampirach. Tyle, że wcześniej kojarzone ze śmierciom demony stały się dobrymi duszami pragnącymi miłości śmiertelniczek. Nie inaczej jest w serialach "Czysta krew" i "Pamiętniki Wampirów". Zacznijmy więc od podobieństw.

W obu serialach mamy główne bohaterki. Obie są irytujące i to wokół nich wszystko się kręci. Obie także zostały obiektem westchnień wampirów i w obu przypadkach ich związki są skazane na niepowodzenie. W "Czystej krwi" ("true blood" w oryginale) postacią główną jest nijaka Sookie Stackhouse grana przez nijaką Anne Paquin (na filmwebie pisze, że w x-memach występowała). Mieszka ona sobie na jakiejś prowincji i pracuje jako kelnerka w barze do, którego chodzą wszyscy mieszkający tam gdzie ona. Poza tym potrafi czytać w myślach, ale nie uważam by było to znaczące. Przecież każdy to potrafi. Dajmy przykład mojej dziewczyny jak przychodzę do domu. Pierwszy tekst: "piłeś!". Kurwa, powiem Wam, że jasnowidz na chacie to nic miłego.

W "Pamiętnikach Wampirów" (sami se przetłumaczcie) zaszczytem będzie poznanie Eleny (Nina Dobrev). Ładna laseczka, ale jak to bywa przejmuje się wszystkimi na około, każdemu by pomogła, ale jak ją o loda poprosisz pewnie odmówi. Wszystkie takie są. Dobra do rzeczy. Elenka mieszka w Mystic Falls gdzie chodzi grzecznie do szkoły. Nadprzyrodzonych mocy nie posiada, aczkolwiek mimo, że tego nie chce, ciągle wszyscy się o Nią martwią. Niech i tak zostanie. W końcu straciło rodziców w wypadku samochodowym. Elena ma brata emo, który ładnie mnie wkurza, no ale co pan zrobisz jak pan nic nie zrobisz.

Ok, dość pieprzenia , jedziemy dalej. Każda z wyżej wymienionych zakochuje się w wampirze. W "Czystej krwi" jest to Bill Compton, w "Pamiętnikach..." zaś Stefan Salvatore. Obaj są piękni, silni, mądrzy i...nie żywią się ludźmi. Wypijają elegancko krew zwierząt bądź inne "syntetyki". Może to właśnie przez ich humanitaryzm tak na nich laski lecą?

W pojedynku Bill vs Stefan jak dla mnie wygrywa ten drugi. Niby obaj są gburowaci i poważni to jednak wolę wampira z "Pamiętników...". Może przez swojego mrocznego brata Damona, który jest jego kompletnym przeciwieństwem? Zły, cwany i szemrany - taką prostą rymowanką najłatwiej określić drugiego brata Salvatore. Niegdyś obaj kochali kobietę. Ona zaś wampirem się okazała. Braci pokąsała i w demony pozamieniała! To główny powód ich obustronnej niechęci. Zresztą zobaczycie to się przekonacie.

Ok, przejdźmy w końcu do kwestii różnic. Seriale dzieli przede wszystkim uniwersum w jakim historie mają miejsce. W "Czystej krwi" wampiry ujawniają się światu. Japończycy wymyślili syntetyczną krew no i krwiożercze bestie stały się częścią społeczeństwa. W "Pamiętnikach..." o wampirach wie tylko parę osób tworzących tzw. radę założycieli. Potem oczywiście dowiaduje się więcej ludzi, głównie z otoczenia Eleny.

Znaczącą różnicą jest tempo akcji i wątków. Nie ukrywam, że oglądałem tylko pierwszy sezon każdego z serialii. Moim zdanie wygrywają "Pamiętniki...". Wątków jest dosyć dużo, ale i wmiarę szybko się wyjaśniają. Nie mamy tu powtórki z "Lostów" gdzie nawet przy czwartym sezonie do końca nie wiedziałem ocb. Dzieje się ogólnie dużo. Czasem zdarzą się przerwy na miłosne dramaty Eleny i jej wampirka, ale da sie to przeżyć.

Natomiast "True Blood" ciągnie się jak ursus. Nuda. Polecało mi ten serial wielu. Nie wiem czy lepszych nie widzieli, czy taka przeciętność jest dla nich fajna...nie mnie oceniać. Wątek główny ni chuja ciekawy nie jest. Serial ratuje postać geja-dilera.

Podsumowując walkę zdecydowanie wygrywają "Pamiętniki Wampirów". Teraz zacząłem sezon drugi i robi się całkiem ciekawie. Właśnie akcja głównie sprawia, że "Czysta krew" przegrywa. Fabułe rzecz jasna też ma gorszą, ale to właśnie prowadzenie akcji jest największym plusem na korzyść "Pamiętników...".

Tyle. Postów do grudnia duzo nie bedzie. Piszemy prace licencjackie z Klepą więc dajcie Nam spokój, ok?

Yo. B-BoB!

b, co ty kurwa oglądasz ? biedactwo, mogę Ci polecić kilka zapewne lepszych tytulów ;x. sam post ma swoje zabawne momenty ( piłeś?, lód), dobry wrzut. tak,tak; dlatego nie siekamy wpisów z odpowiednią częstotliwością bo piszemy pracę,.ahaam, tak naprawdę to nie chcę mi się, post mógłby być codziennie, blau!. - KdoeLdoPedoA

oglądam co mi się podoba, man ;] - B
ale wampiry? przecież "zdałeś" już panią Ł,;> - K

Pezet & Małolat - Dziś w moim mieście [2010]

2010-10-12T21:40:00.002+02:00

Yo, yo, yo wita Was redaktor Bobek, który wrócił niedawno z jakże ważnego dla Naszej kultury Krakowa. To właśnie z tego miasta wywodzą się legendy polskiej sceny hip-hop. Mowa oczywiście o nieśmiertelnej FIRMIE oraz (straight form New Huta) 3Y. Ale dziś nie o nich ani o ich mieście, które nie chce być stolicą, a właśnie o stolycy (specjalnie tak napisałem), a dokładniej pisać będę o najnowszym albumie Pezeta i Małolata.

Nie przypadkowo wspomniałem o Krakowie. To głównie dzięki niemu powstał ten tekst. Wracając do Rybnika miałem dużo czasu aby wsłuchać się w projekt braci Kaplińskich o jakże miejskim tytule "Dziś w moim mieście". Jak warszawiakom udała się ta płyta? Zapraszam do czytania buce!

"Dziś w moim mieście" to 13 kawałków utrzymanych w mocno elektronicznym klimacie. Adeptom starej szkoły raczej się nie spodoba, ale fanom eksperymentów w rapie już na pewno. W Naszym pięknym kraju dużo ostatnio powstaje projektów na syntetycznych bitach. Mnie żaden nie powalił, być może dlatego, że pod takie produkcje trzeba władać naprawdę niezłym flow. Szczególnie gdy kawałki są dużo szybsze niż "standardowe" 95 bpm.

No i tutaj jest dobrze. Bo i Pezet i Małolat technicznie są bardzo mocni. Szczególny progres poczynił ten drugi. Chłopaki radzą sobie na każdym bicie, jaki usłyszymy na albumie, na poziomie bardzo dobrym (zajebiste zdanie). Niestety nie wszyscy zaproszeni na płytę goście poradzili sobie z produkcjami. Najłatwiej miał Małpa, który leci na bicie utrzymanym w normalnym tempie. VNM chyba zbytnio przechwalał się swoim amerykańskim flow ponieważ w konfrontacji z "Braćmi K" wypada zdecydowanie gorzej. Tak średniawo pojechali też członkowie Molesty. Dostali coś crunko-podobne i na dobre im to nie wyszło. Diox problemu nie miał. Ok.

Lirycznie "Dziś w moim mieście" nie jest pozycją szczególnie wybitną. Trochę tu bragga, trochę storytellingów , a i rozpamiętywanie starych czasów też znajdziemy. Wydaje mi się, że ta płyta raczej nie jest nastawiona na treść, a a na sposób nawijania. Mnie osobiście to nie przeszkadza, ale ortodoksi mogą pokiwać nosem.

Co do bitów to, jak na początku wspomniałem, są elektroniczne. Nie znajdziemy tu funku czy jazzu. Dużo za to padów i syntezatorów. Brzmienie nie do końca mi leży, ale płyta ma swój klimat. Na pewno lepsze to niż nowy truskul Palucha.

No i jakby to podsumować? Powiem tak: warto sprawdzić bo jest to jakiś powiew świeżości w polskim rapie. Czy to dobrze czy źle, że raperzy idą w taką stronę nie mi oceniać. Ja sobie posłuchałem, parę kawałków mi siadło, ale całości chyba więcej nie ugoszczę na głośnikach. Moja nota to 6/10.

..::|B-BoB|::..